Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 września 2017 r., III SA/Gl 1267/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie A. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: skarżąca, spółka) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach z 24 lipca 2017 r., III SA/Gl 1267/16.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 13 czerwca 2017 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. Postanowieniem z 24 lipca 2017 r. r. WSA w Gliwicach, po rozpoznaniu sprzeciwu, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego. Skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie, które ww. postanowieniem z 11 września 2017 r., zostało odrzucone przez WSA w Gliwicach. Sąd I instancji wskazał, że uwzględniając aktualne brzmienie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej zwana: "p.p.s.a.") na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie. Z uwagi na powyższe zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.
Od orzeczenia wywiedzione zostało zażalenie, w którym skarżąca wniosła o:
- 1) zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez rozpoznanie zażalenia skarżącej oraz przyznanie skarżącej prawa pomocy poprzez zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych,
- 2) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podnosząc zarzuty naruszenia art. 259 § 1 p.p.s.a., oraz błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na bezzasadnym przyjęciu, że skarżącej nie przysługuje wniosek o przyznanie prawa pomocy, oraz że skarżącej nie przysługiwało zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważa, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Należy zwrócić uwagę, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, modyfikująca – w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką jest rozpoznawana sprawa – m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Znacznej zmianie uległ m.in. art. 260 p.p.s.a., przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stanowiący, że wniesienie sprzeciwu (jeśli nie jest on odrzucony) skutkuje utratą mocy przez zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został ten sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie (por. art. 260 p.p.s.a. in fine, w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r.).
Obecnie jak słusznie zauważył Sąd I instancji w świetle art. 260 p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako Sąd II instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Przepis art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym nie wskazuje na zaskarżalność postanowienia wydanego na jego podstawie. W konsekwencji postanowienie z dnia 24 lipca 2017 r. stało się prawomocne. Tym samym WSA w Gliwicach prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia.
Jednocześnie należy zauważyć, że podniesiona w aktualnie rozpoznawanym środku odwoławczym argumentacja nie mogła zostać uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Postanowienie z dnia 11 września 2017 r. wydane zostało w przedmiocie odrzucenia zażalenia i tylko w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do kontroli tego rozstrzygnięcia. Okoliczności dotyczące spełnienia czy też nie przesłanek prawa pomocy pozostają poza kontrolą NSA.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a.
Sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w komparycji zaskarżonego postanowienia odnośnie błędnie określonej daty wydania zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a. W ocenie Sądu z akt sprawy wynika jednoznacznie charakter sprostowanej omyłki – jest ona oczywista.