Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 14 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1369/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił zmiany postanowienia z dnia 26 lipca 2010 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowo - Usługowego "P. P." Spółki z o.o. w Z., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 10 września 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że Strona skorzystała już z możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wniosek ten został oddalony. Kolejny wniosek o prawo pomocy należało więc uznać za wniosek o zmianę postanowienia Sądu I instancji z dnia 26 lipca 2010 r. odmawiającego przyznania Skarżącej prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd I instancji stwierdził jednak, że wniosek ten nie zawierał żadnych nowych okoliczności, które miałyby takie znaczenie dla sprawy, aby przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie było uzasadnione.
Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i zwolnienie Skarżącej z kosztów sądowych.
W uzasadnieniu zażalenia Strona ponownie przedstawiła swoją sytuację oraz wskazała na postanowienia wydane w innych sprawach, w których prawo pomocy w żądanym zakresie zostało jej przyznane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że kwestia przyznania Spółce prawa pomocy na tle rozpatrywanej sprawy była już przedmiotem postanowień zarówno Wojewódzkiego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym ponowny wniosek Strony o przyznanie prawa pomocy powinien być rozpoznany i oceniony pod kątem zmiany okoliczności, jakie zaszły od czasu rozpoznania pierwszego wniosku. Oceniając ponowny wniosek Strony należy zgodzić się za Sądem I instancji, że wniosek ten powielał argumentację, jaką zawierał wniosek wcześniejszy. Ta jednak, jak wyżej wspomniano, została już oceniona, zaś ocena zweryfikowana w toku postępowania sądowoadministracyjnego.
Zgodnie z art. 165 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Prawidłowo Sąd I instancji zastosował powyższy przepis, uznając, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy, jako że argumentacja wniosku o zmianę tego orzeczenia nie różniła się od poprzedniej, podnoszonej w postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie wskazywała na żadną zmianę okoliczności, a tym bardziej taką, której waga przemawiałaby za zmianą dotychczasowego rozstrzygnięcia i przyznaniem Stronie prawa pomocy w żądanym zakresie.
Skarżąca również w treści zażalenia nie podniosła jakichkolwiek argumentów wskazujących na taką zmianę okoliczności przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia z dnia 26 lipca 2010 r., które uzasadniałyby zmianę tego orzeczenia. Wręcz przeciwnie, jak wynika z akt sprawy, rozpatrywane w niniejszej sprawie zażalenie jest w istocie powtórzeniem treści zażalenia na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Podnoszona przez Spółkę okoliczność przyznania prawa pomocy w innych sprawach sądowoadministracyjnych nie może sama w sobie stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Nie do przyjęcia byłaby bowiem sytuacja, gdyby sąd rozpoznający sprawę, dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej, rozstrzygał nie na podstawie akt tej sprawy, a jedynie w oparciu o stanowisko wyrażone w podobnej sprawie przez inny skład orzekający. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zarzuty zażalenia w oparciu o akta jednej konkretnej sprawy, ocenia pod względem zgodności z prawem jedynie zaskarżone postanowienie.
Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, należało stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.