Uzasadnienie
Zażalenie U. sp. z o.o. z/s w W. dotyczy postanowienia z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1767/16, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", odrzucił skargę wymienionego podmiotu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 marca 2016 r. w przedmiocie usunięcia z wykazu podmiotów dokonujących dostawy towarów.
Wskazując na motywy swojego orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 marca 2016 r. doręczono skarżącej w dniu 30 marca 2016 r. Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia - skargi do sądu administracyjnego. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, stosownie do art. 83 § 1 Ppsa, upływał zatem 29 kwietnia 2016 r.
Spółka złożyła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga została nadana w dniu 27 kwietnia 2016 r. i wpłynęła do Sądu w ostatnim dniu terminu do jej wniesienia. Sąd przekazał skargę do właściwego organu 5 maja 2016 r.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decydowała wówczas data przekazania (nadania) skargi przez sąd. Z tego też względu Sąd uznał, że skarga została wniesiona po upływie terminu do dokonania tej czynności procesowej, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa.
Na powyższe orzeczenie skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Jako podstawę zażalenia skarżąca powołała błąd w ustaleniach faktycznych, przez mylne przyjęcie, że spółka wniosła skargę z uchybieniem 30-dniowego terminu określonego w art. 53 § 1 Ppsa.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że skoro organem właściwym do rozpoznania skargi jest Sąd, to wniesienie jej 27 kwietnia 2016 r. bezpośrednio do Sądu nie mogło oznaczać, że nastąpiło to z uchybieniem terminu. Podkreśliła również, że nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i nie posiada wystarczającej wiedzy prawniczej. Mając to na uwadze, zdaniem skarżącej, Sąd powinien uznać, że termin został zachowany. Zwłaszcza, że w treści skargi prawidłowo wskazała organ, za pośrednictwem którego należało dokonać tej czynności procesowej. Skarżąca dodała, że wadliwe wniesienie skargi wynikało z błędu pracownika działu księgowości, a zatem skarżąca nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji działania osoby trzeciej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z art. 53 § 1 Ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei na podstawie art. 54 § 1 Ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skarga została więc przekazana w sposób niewłaściwy, nieprzewidziany w przepisach prawa, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji.
W doktrynie i orzecznictwie ugruntował się pogląd, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu, sąd ten powinien przekazać skargę organowi, o którym mowa w § 1 art. 54 Ppsa. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, s. 248; A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2013, s. 214; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2004, s. 103; por. m. in. postanowienia NSA z dnia 29 maja 2008 r., I FSK 631/08 i z dnia 3 lipca 2013 r., II OSK 1561/13; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dla zachowania terminu do wniesienia skargi nie można zatem przyjąć daty jej nadania do sądu. Wynika to wprost z powołanego art. 54 § 1 Ppsa. Pośredni tryb składania skargi sprzyja ponadto realizacji wielu innych instytucji procesowych, m.in. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, czy pozwala na uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli (art. 54 § 3 Ppsa). Nie chodzi więc zatem tylko o przekazanie przez organ akt do sądu wraz z odpowiedzią na skargę, lecz możliwość zmiany rozstrzygnięcia przez organ, bez konieczności prowadzenia postępowania przed sądem.
W rozpoznawanej sprawie Sąd przekazał skargę właściwemu organowi w dniu 5 maja 2016 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, ze skarga została wniesiona po upływie terminu do dokonania tej czynności procesowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, można mieć wątpliwości, czy Sąd pierwszej instancji podjął stosowne działania w zakresie przekazania skargi niezwłocznie po jej otrzymaniu. Skarga została bowiem przekazana organowi tydzień po tym jak otrzymał ją Sąd. Zwrócić należy jednak uwagę na fakt, że skarga wpłynęła do Sądu w ostatnim dniu terminu do jej wniesienia. Mając zatem na uwadze konieczność podjęcia określonych czynności procesowych, trudno w niniejszej sprawie czynić Sądowi skuteczny zarzut, że przekazanie skargi w terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 Ppsa, było obiektywnie możliwe. Przekazanie skargi nawet następnego dnia roboczego po jej otrzymaniu, wywołałoby analogiczny skutek w postaci jej odrzucenia. W związku z tym, przesłanie skargi przez Sąd dopiero tydzień po jej otrzymaniu nie miało wpływu na wynik sprawy.
Jeśli chodzi o przedstawioną w zażaleniu argumentację, nie można zgodzić się ze skarżącą, że fakt występowania w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika usprawiedliwiał wniesienie skargi po upływie terminu. Skarżąca została bowiem prawidłowo pouczona o terminie i trybie składania skargi w treści postanowienia podlegającego zaskarżeniu.
Wbrew stanowisku autora zażalenia nie można również przyjąć, że spółka nie odpowiada za działania swoich pracowników. Oczywistym jest bowiem, że jako strona postępowania ponosi zarówno winę w nadzorze pracownika, jak i winę w wyborze niewłaściwego pracownika do dokonania czynności wniesienia skargi. Pracownik działa bowiem pod kierownictwem, na rachunek i ryzyko pracodawcy. (por. m. in. postanowienia NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., II OZ 1070/12; z dnia 22 czerwca 2012 r. II OZ 522/12; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.