Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20.05.2008 r., o sygn. akt III SA/Kr 367/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił B. C. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 31.01.2008 r. w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego.
W uzasadnieniu do tego postanowienia wskazano, że w ocenie Sądu skarżący nie wykazał, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki uzasadniające jej wstrzymanie określone w art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej "popsa").
W zażaleniu na powyższe postanowienie wniesiono o jego uchylenie w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. Skarżący, wskazując na wysokość zobowiązań podatkowych określonych w zaskarżonej decyzji w stosunku do możliwości finansowych jego rodziny, stwierdził, że nie będzie w stanie spłacić powstałych zaległości. Wyjaśniono przy tym, że skarżący i jego rodzina utrzymuje się wyłącznie z prowadzonej działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, co następuje:
Zażalenie uzasadnione nie jest.
Wobec takiej jego oceny w punkcie wyjścia podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 61 § 3 popsa decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do uznania Sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści analizowanego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony to wnioskodawca (skarżący) zobligowany jest do złożenia stosownego wniosku, w którym powinien wykazać okoliczności opisane wspomnianym przepisem. Uzasadnienie takiego wniosku musi więc odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Z opisanym obowiązkiem skarżącego skorelowana jest powinność Sądu do dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy.
W rozpatrywanej sprawie, w ocenie tut. Sądu, strona ze wspomnianego obowiązku nie wywiązała się. Dlatego wydane przez Sąd pierwszej instancji postanowienie należy uznać za słuszne i właściwe. Nie wskazano bowiem żadnych, poza ogólnikowymi stwierdzeniami, dowodów świadczących o zagrożeniu egzystencji skarżącego i jego rodziny.
Odnosząc się do argumentu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa stwierdzić trzeba, że w ramach tego postępowania tut. Sąd nie może się zająć tym problemem. Rozstrzygnięcia takie zatarłoby różnicę między regulacją art. 134 popsa a art. 61 § 3 popsa. Ustawodawca formułując pierwszy z wymienionych przepisów, miał na celu zagwarantowanie obywatelom jak najszerszej ochrony prawnej przed niewłaściwym (niezgodnym z prawem) działaniem aparatu administracji publicznej. Natomiast istota postępowanie wpadkowego, którego przykładem jest postępowanie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, polega na rozstrzygnięciu konkretnych kwestii proceduralnych pojawiających się w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego. W tym zakresie strona jest "gospodarzem" postępowania i decyduje, z których instytucji przewidzianych w procedurze sądowej chce skorzystać i w jakim zakresie, a Sąd związany jest jej wyborem.
W świetle powyższych twierdzeń ujawnia się wadliwość pozostałej części argumentacji przytoczonej w zażaleniu, a koncentrującej się na próbie udowodnienia, że zaskarżona do Sądu decyzja została wydana z naruszeniem prawa i z tego powodu winna ulec uchyleniu. Ustosunkowanie się do tak sformułowanego stanowiska wymagałoby, aby tut. Sąd wypowiedział się merytorycznie bezpośrednio w odniesieniu do treści zaskarżonej decyzji – co jak zostało wykazane wyżej – w przedmiotowym postępowaniu wpadkowym pozostaje poza jego kognicją i nie może przez to stać się przedmiotem kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu.
Stąd też, stosownie do treści art. 184 w związku z art. 197 § 2 popsa, zażalenie należało oddalić.