Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 795/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił T. spółce z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej w skrócie "Spółką" lub "stroną skarżącą") przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu podał, że wpis w przedmiotowej sprawie wynosi 967 zł. Dokonując oceny przedstawionych przez stronę skarżącą w złożonym wniosku okoliczności dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku. W ocenie Sądu pokrycie pełnych kosztów postępowania przed sądem administracyjnym pozostaje w granicach jej możliwości finansowych.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i nie jest w stanie wygospodarować stosownych środków w celu pokrycia kosztów postępowania. Stąd też odmowa przyznania prawa pomocy pozbawi ją faktycznie prawa do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej "P.p.s.a."), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ciężar dowodu wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 2 P.p.s.a. spoczywa na stronie składającej wniosek o jego przyznanie. Oznacza to, że powinna ona poczynić wszelkie kroki mające na celu uprawdopodobnienie tychże okoliczności.
Rozpatrując wniosek Spółki o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym Sąd I instancji dysponował danymi zawartymi w formularzu oraz szeregiem dokumentów obrazujących sytuację finansową strony skarżącej. Wynikało z nich, że Spółka, mimo wykazywanych trudności finansowych nadal prowadzi działalność gospodarczą, generując przy tym dochód. Sąd I instancji wskazał w tym zakresie m.in. na dane ze składanych przez Spółkę deklaracji podatkowych, w tym CIT-8 za 2013 r., podnosząc, że w 2013 r. Spółka nie odnotowała straty, gdyż zamknęła go dochodem sięgającym 306.998,21 zł. Należy w całej rozciągłości poprzeć stanowisko Sądu I instancji, że skoro skarżąca Spółka obracała środkami pieniężnymi, które wielokrotnie przewyższały wysokość wpisu, a także dokonywała wydatków niewspółmiernie wyższych od wspomnianej wysokości wpisu, to nic nie stało na przeszkodzie, aby w strukturze ponoszonych wydatków znalazły się również wydatki dotyczące postępowania sądowego.
Wysokość osiąganego przychodu, jak i szeroko rozumiany majątek Spółki sprawia, iż kwota wpisu oraz inne koszty mogące zaistnieć w tej sprawie wydają się nie być nadmiernie wygórowane w stosunku do możliwości finansowych strony skarżącej.
Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).