Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 382/14, odrzucił zażalenia M. C. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2014 r.
Sąd I instancji przytoczył treść art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: P.p.s.a. i wskazał, że z powyższego przepisu wynika, że na zarządzenie Przewodniczącego dotyczące dochodzenia w celu sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia i ustalenia tej wartości zażalenie nie przysługuje. Zaskarżenia na zarządzenie Przewodniczącego w tym przedmiocie nie przewiduje także żaden inny przepis powołanej ustawy.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1) art. 178 w związku z art. 197 § 1 w związku z art. 194 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2014 r. na skutek błędnego ustalenia, że jest ono niedopuszczalne, podczas gdy w ocenie strony skarżącej zażalenie na ww. zarządzenie przysługuje na podstawie art. 227 § 1 P.p.s.a.,
- 2) art. 227 § 1 P.ps.a.. poprzez błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym uznaniu, że nie stanowi on podstawy do wniesienia zażalenia na ww. zarządzenie i w konsekwencji jego niezastosowanie w sprawie.
Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 215 § 1 P.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przewodniczący może w razie wątpliwości sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w piśmie i zarządzić w tym celu dochodzenie (art. 218 P.p.s.a.). Z kolei stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Trafnie Sąd I instancji wskazał, że żaden przepis ustawy P.p.s.a nie przewiduje możliwości zaskarżenia zarządzenia, o którym mowa w art. 218 ustawy.
Jak podkreślono w postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FZ 353/13 samo w sobie, sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia nie wiąże się bezpośrednio z jakimikolwiek materialnymi obowiązkami uczestnika postępowania w zakresie kosztów sądowych. Jest to postępowanie stanowiące element wstępnej weryfikacji przesłanek warunkujących merytoryczne rozpoznanie środka zaskarżenia – o której mowa w § 57 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646) – w następstwie którego podejmowane są dalsze, stosowne czynności procesowe, już bezpośrednio wobec strony (uczestnika) postępowania. Tym samym nie można uznać, że zarządzenie, o którym mowa w art. 218 P.p.s.a., dotyczy kosztów sądowych w rozumieniu ww. art. 227 § 1 P.p.s.a.
Wysokość wymaganej opłaty sądowej strona może kwestionować składając zażalenie na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu od skargi lub innego pisma wszczynającego postępowanie (art. 227 § 1 P.p.s.a.). Trudno w tej sytuacji uznać, że intencją prawodawcy było swoiste mnożenie środków zaskarżenia, których celem jest podważenie ustaleń przewodniczącego w zakresie wartości przedmiotu zaskarżenia.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.