Uzasadnienie
Zażalenie A. R. S. sp. z o.o. z/s w W. dotyczy postanowienia z dnia 22 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 2247/14, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", odmówił skarżącej wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 lipca 2014 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 14 marca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. i II kwartał 2012 r.
Wskazując na motywy nieuwzględnienia wniosku Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie został on uzasadniony. Sąd podkreślił, że skarżąca nie wykazała, iż wykonane decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu, samo żądanie wstrzymania wykonania aktu, nie może skutkować uwzględnieniem złożonego w tym przedmiocie wniosku.
Na powyższe orzeczenie skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o jego zmianę i wstrzymanie wykonania obu wskazanych we wniosku aktów, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 61 § 3 Ppsa poprzez jego niezastosowanie i odmowę wstrzymania wykonania obu decyzji.
W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że w niniejszej sprawie wskazała okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Odnosiła się bowiem do swojej sytuacji majątkowej, która, jej zdaniem, uzasadniała zwolnienie jej od kosztów sądowych. Dodała, że w aktach sprawy znajdują się stosowne dokumenty, które ten fakt potwierdzają. Skarżąca podkreśliła, że nie wymaga dowodu, iż wykonanie decyzji doprowadzi do takiego pogorszenia sytuacji finansowej, że skarżąca nie przetrwa przez czas potrzebny do rozpoznania skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
W myśl art. 61 § 3 Ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego funkcjonuje pogląd, zgodnie z którym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności tylko częściowo jest oparty na zasadzie skargowości. Zasada ta obowiązuje jedynie w zakresie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek kierowania się zasadą skargowości kończy się jednak na etapie wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania. W dalszej części postępowaniem w tym przedmiocie rządzi zasada oficjalności, z którą wiążą się określone obowiązki sądu. Na etapie rozpoznawania wniosku sąd winien wziąć pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania chociażby okoliczności, które sąd rozpoznając wniosek mógłby ocenić. W tym celu można odwołać się do informacji znajdujących się w aktach sprawy, lecz nie w tak ogólnikowy sposób w jaki uczyniła to skarżąca.
W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżąca nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji faktycznie nie zawierał argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania skarżącej ochrony tymczasowej. Skarżąca jedynie ogólnikowo odwołała się do trudnej sytuacji finansowej, co w kontekście prawidłowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, okazało się niewystarczające.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia wskazać należy, że art. 61 § 3 Ppsa został prawidłowo zastosowany. Skarżąca nie wykazała bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować następstwo którejkolwiek z przesłanek, wymienionych w powołanym przepisie. Działania skarżącej na etapie wniosku oraz zażalenia sprowadzają się w zasadzie do "zlecenia" Sądowi samodzielnego poszukiwania okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie powołanego przepisu. Tymczasem to nie Sąd, lecz skarżąca powinna wiedzieć, jakie konkretne nieodwracalne skutki może za sobą pociągnąć wykonanie zaskarżonego aktu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.