Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 2 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Go 573/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi K. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z 16 września 2013 r. nr... w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2009 r.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 154 zł, strona złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o majątku i dochodach wskazała, że jest stowarzyszeniem kultury fizycznej, którego statutowym celem jest rozwój i popularyzacja sportów motorowych. W związku z wszczęciem postępowania egzekucyjnego zajęty został rachunek bankowy strony (kwota około 90.000 zł), w konsekwencji została ona pozbawiona środków finansowych nie tylko na opłacenie zarządzonego wpisu sądowego, lecz także na swoją działalność statutową. Strona jest akcjonariuszem spółki akcyjnej i posiada 12.010 akcji imiennych o wartości nominalnej 100 zł każda. W okresie od 1 stycznia do 31 października 2013 r. jej przychody netto ze sprzedaży wyniosły 1.999.349,59 zł, koszty uzyskania przychodów 86.934,02 zł, a zysk określono na 112.415,57 zł. Z zeznania CIT-8 za 2012 r. wynika przychód 721.820,21 zł, koszty 268.960,27 zł i dochód 452.859,94 zł. W deklaracjach w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień i październik 2013 r. zadeklarowano sprzedaż brutto towarów i usług odpowiednio: 20.325 zł, 90.000 zł i 0,00 zł oraz nabycie towarów i usług: 9.730 zł, 5.900 zł i 400 zł.
WSA uznał, że skarżąca mimo deklarowanych problemów finansowych spowodowanych zajęciem rachunku bankowego, w dalszym ciągu prowadzi działalność. Co więcej nie dowiodła, że zaprzestała finansowania swoich wydatków. Wręcz odwrotnie, oświadczyła, że terminowo realizuje układ ratalny zawarty z Urzędem Miasta. Posiada więc źródła pozwalające na finansowanie swych wydatków - składki członkowskie, darowizny i dotacje, a okazjonalnie - dochody z organizowanych zawodów. Ponadto WSA wskazał, że skarżąca posiada akcje, których "spieniężenie" w ostateczności pozwoliłoby na pokrycie wydatków, co oznacza, że nie można uznać, aby nie posiadała ona możliwości uzyskania jakiegokolwiek dochodu z posiadanego majątku.
W zażaleniu na to postanowienie strona wniosła o jego uchylenie, bowiem nie zgadza się ona z oceną jej sytuacji dokonaną przez WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Słusznie Sąd pierwszej instancji - po przeanalizowaniu dostępnych w niniejszej sprawie danych - przyjął, że skarżąca nie spełniła warunków przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W istocie dokonanie porównania wymaganych obecnie kosztów sądowych (wpis od skargi) ze skalą wskazanej przez stronę działalności nie implikuje konieczności udzielenia stronie pomocy z budżetu państwa. Strona nie zgadzając się z oceną jej sytuacji finansowej dokonaną przez WSA, wskazała w zażaleniu na zajęcie jej rachunku bankowego oraz konieczność ratalnego spłacania zwrotu nierozliczonej dotacji.
Wskazać jednak trzeba, że nie ma podstaw, aby przyjąć, że inne wierzytelności związane z działalnością strony korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed wierzytelnościami Skarbu Państwa wynikającymi z obowiązku finansowania przez stronę kosztów prowadzenia sprawy przed sądem administracyjnym. Obowiązek ten wynika zaś z art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którym strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Należy przyznać rację Sądowi pierwszej instancji, że skoro strona prowadzi działalność, a więc ma stałą możliwość pozyskiwania środków finansowych, a ponadto posiada akcje, które w ostateczności może spieniężyć, to w tym stanie rzeczy nie można ponad wszelką wątpliwość uznać, że skarżąca wykazała, że spełnia warunki wskazane w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., co pociągałoby za sobą konieczność udzielenia jej pomocy ze środków budżetowych.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.