Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 28 września 2015 r., sygn. akt I FZ 340/15

Uzasadnienie

1. 1. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 542/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd pierwszej instancji, odmawiając wstrzymania zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarżący nie uzasadnił wniosku a tym samym nie wykazał istnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "u.p.p.s.a.".

1. 2. W zażaleniu, sporządzonym przez pełnomocnika skarżącego, zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. w sytuacji, w której ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w stosunku do skarżącego wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności w postaci braku możliwości dalszego prowadzenia przez skarżącego przedsiębiorstwa, całkowitego pozbawienia dochodów z prowadzonego przedsiębiorstwa i możliwości uzyskiwania jakichkolwiek środków utrzymania, a nadto w realiach sprawy za uwzględnieniem wniosku przemawiają argumenty stanowiące podstawę skargi.
2. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania skarżącemu ochrony tymczasowej.

W zażaleniu skarżący nadal nie uprawdopodobnia w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować nieodwracalne skutki czy może wyrządzić znaczą szkodę z uwagi na brak możliwości dalszego prowadzenia przez skarżącego przedsiębiorstwa jest twierdzeniem bardzo ogólnym. Twierdzenie takie nie zostało poparte szerszą argumentacją w świetle której można byłoby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie może doprowadzić do upadku przedsiębiorstwa skarżącego. Żalący powinien przedstawić dane o stanie majątkowym podatnika, czy też podać inne okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności podatkowych doprowadzi w jego sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia, czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. Do zażalenia nie załączono żadnych dokumentów mogących uprawdopodobnić spełnienie w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a.

Nie mogły zasługiwać na uwzględnienie twierdzenia żalącego, że za wstrzymaniem decyzji przemawiają argumenty stanowiące podstawę skargi. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wyjaśnił, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, nie publ.). Stąd argumenty podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i dlatego, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1-2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.