Uzasadnienie
W wyniku wstępnego badania złożonego przez M. spółkę cywilną G. W., D. W. w L. zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 lipca 2015 r., Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł brak formalny uniemożliwiający nadanie temu pismu biegu, tj. brak pełnomocnictwa, z którego wynikałoby, że radca prawny, która w imieniu skarżącej sporządziła i wniosła zażalenie, jest umocowana do dokonania tych czynności procesowych. Znajdujący się w aktach sprawy dokument pełnomocnictwa wymienia czynności procesowe, do których Spółka umocowała swojego pełnomocnika. Są nimi: złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w sprawie I SA/Lu 776/14, reprezentowanie skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w postępowaniu wywołanym wniesieniem wskazanej ww. skargi. Z przedłożonego do akt sprawy pełnomocnictwa nie wynika zatem, aby radca prawny B. S. była uprawniona do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji z dnia 23 lipca 2015 r. W związku z tym zażalenie to obarczone jest brakiem formalnym, uniemożliwiającym nadanie mu prawidłowego biegu.
Wskazany brak zażalenia należy uzupełnić w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. w celu wykazania, czy działający za stronę pełnomocnik jest umocowany do wykonywania podjętych przez siebie w postępowaniu czynności procesowych, w tym przede wszystkim do sporządzenia w imieniu Spółki zażalenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił zwrócić zażalenie Sądowi I instancji w celu usunięcia dostrzeżonych braków.