Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił Z. N. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 22 listopada 2012 r.
Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 maja 2013 r. zaskarżoną w sprawie decyzję z 22 listopada 2012 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 10 grudnia 2012 r. Skarga na tę decyzję została nadana w urzędzie pocztowym przez pełnomocnika strony w dniu 10 stycznia 2013 r., tj. jeden dzień po upływie ustawowego terminu. Dlatego też Sąd I instancji postanowieniem z dnia 15 marca 2013 r. odrzucił skargę.
Pismem z 12 kwietnia 2013 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazała, że zwłoka w zachowaniu ustawowego terminu do wniesienia skargi wynikała z błędu pełnomocnika.
Sąd I instancji wskazał, że błędy i zaniechania pełnomocnika obciążają stronę, w imieniu której działa. Przywrócenie terminu byłoby możliwe wówczas gdyby strona skarżąca uprawdopodobniła brak winy pełnomocnika w uchybieniu terminu. Ponieważ jednak sama skarżąca przyznała, że uchybienie to było przez pełnomocnika zawinione, dlatego też wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie skarżącej terminu do wniesienia skargi.
Pełnomocnik wskazał, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminowi, gdyż w jej imieniu skargę wniósł pełnomocnik, który źle obliczył 30-dniowy termin od daty doręczeń zaskarżonych decyzji. Skarżąca uważa, że negatywne konsekwencje tego błędu byłyby dla niej zbyt daleko idące. W dotychczasowym postępowaniu dokonano zajęć kont skarżącej oraz emerytury, ustanowiono zastaw skarbowy na jej ruchomościach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 P.p.s.a.: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania tego pełnomocnika. Jego zaniedbania obciążają samą stronę, a zatem nie uwalniają jej od winy oraz skutków procesowych niedokonania czynności w ustawowym bądź wyznaczonym terminie. Taki pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz postanowienia NSA: z dnia 9 września 2011 r., II FZ 425/11, z dnia 13 grudnia 2011 r., II FZ 736/11, z dnia 13 września 2012 r., II FZ 689/12). W przedmiotowej sprawie zarówno we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jak i w zażaleniu podkreślono, że to pełnomocnik skarżącej ponosi winę w niezachowaniu terminu, gdyż źle obliczył termin do złożenie skargi. Zatem brak podstaw do uznania, że skarżąca uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.