Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 163/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił "P." Spółce z o.o. w Z. przyznania prawa pomocy.
Sąd I instancji na wstępie swoich rozważań przypomniał, że pismem z 3 marca 2009 r. strona została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Przed upływem zakreślonego terminu strona skierowała do Sądu pismo z 16 marca 2009 r. o zwolnienie jej z kosztów. Następnie pismem z 25 marca 2009 r. została wezwana do złożenia wniosku na stosownym formularzu, a pismem z 15 kwietnia 2009 r. do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Strona wezwania nie wykonała i piśmie z dnia 4 maja 2009 r. powiadomiła Sąd, ze wezwania nie wykona, gdyż ze względu na ilość zawisłych przed sądem skarg jej sytuacja winna być znana z urzędu. Postanowieniem z 13 maja 2009 r. Referendarz sądowy odmówił Spółce przyznania prawa pomocy. Postanowienie to zostało zaskarżone wniesieniem sprzeciwu. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku postanowieniem z 16 czerwca 2009 r. Sąd odmówił stronie przyznania prawa pomocy.
Pomimo zaskarżenia powyższego postanowienia stało się ono prawomocne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 września 2009 r., sygn. akt I FZ 312/09 zażalenie oddalił. Kolejnym pismem z 25 września 2009 r. strona skarżąca została ponownie wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł ze stosownymi pouczeniami. W odpowiedzi strona wniosła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jako uzasadnienie wskazano wydanie wobec skarżącej 685 decyzji, postanowień i tytułów wykonawczych, uchylenie w drugiej instancji 270 spraw. Wyjaśniono, że nadal w drugiej instancji toczą się 143 sprawy, a rozpatrywane w sądzie administracyjnym były i są łącznie 84 sprawy, co spowodowało zaprzestanie działalności i zwolnienie pracowników, a w konsekwencji brak środków na wpis.
Następnie pismem z 16 listopada 2009 r. strona skarżąca została wezwana do złożenia wniosku na stosownym formularzu i przedstawienie dokumentów, które pozwolą ocenić zasadność złożonego wniosku. Strona przesłała wniosek na stosownym formularzu, nie nadsyłając innych dokumentów.
Sąd I instancji, analizując powyższe okoliczności, uznał, że strona skarżąca nie wykazała zasadności złożonego wniosku. Wyjaśnił, że treść wniosku Spółki z 14 grudnia 2009 r. jest identyczna jak na formularzu z 9 kwietnia 2009 r., który był już przedmiotem oceny Sądu I instancji, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto zaznaczył, że na etapie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy nie ocenia się zasadności zarzutów podniesionych w skardze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że kwestia przyznania spółce prawa pomocy na tle rozpatrywanej sporawy była już przedmiotem postanowień zarówno Wojewódzkiego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym ponowny wniosek strony o przyznanie prawa pomocy powinien być rozpoznany w świetle unormowań zawartych w art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej "u.p.p.s.a.") i oceniony pod kątem zmiany okoliczności, jakie zaszły od czasu rozpoznania pierwszego wniosku. Oceniając ponowny wniosek strony, w świetle unormowań art. 165 u.p.p.s.a. należy zgodzić się za Sądem I instancji, że wniosek ten powielał argumentację, jaką zawierał wniosek wcześniejszy. Ta jednak, jak wyżej wspomniano, została już oceniona, zaś ocena zweryfikowana w toku postępowania sądowoadministracyjnego.
Skoro skarżąca nie wykazała skutecznie nowych okoliczności, to stanowisko Sądu I instancji odmawiające zmiany pierwotnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy uznać należy za prawidłowe.
Osobną kwestią jest powoływanie się na treść orzeczeń, w których uwzględniono wniosek strony. Oczywiście sytuacją wysoce niepożądaną jest, gdy sytuację finansową strony różne składy orzekające tego samego sądu oceniają w sposób odmienny, jednakże okoliczność przyznania spółce prawa pomocy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w innych sprawach, nie może sama w sobie stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Nie do przyjęcia, w świetle zasady niezawisłości sędziowskiej, byłoby narzucanie sędziemu rozpoznającemu sprawę gotowego rozstrzygnięcia Sprawa winna być bowiem rozpatrywana w sposób indywidualny, w oparciu o akta konkretnej sprawy, stąd też możliwe jest wydanie odmiennych rozstrzygnięć wobec tego samego podmiotu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.