Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt III 106/09, wezwano Z. K. do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 2.000 zł od wniesionej przez niego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 24 listopada 2008 r.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia zwrócił uwagę na nieprawidłowości związane z doręczeniem zarządzenia z dnia 25 czerwca 2009 r. wzywającego skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy. W ocenie skarżącego, nieprawidłowości te pozbawiły go możliwości obrony swoich praw, a konsekwencji możliwości ubiegania się o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Choć zawarta w nim argumentacja stanowi raczej uzasadnienie dla wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, to niemniej jednak należy odnieść się do żądań skarżącego zawartych w złożonym zażaleniu i ustalić czy zaskarżone zarządzenie z dnia 7 września 2009 r. zostało wydane w sposób prawidłowy.
W tym zakresie należy zauważyć, Sąd I instancji zasadnie wezwał stronę skarżąca do uiszczenia wpisu w wysokości 2.000 zł od wniesionej skargi. Z akt sprawy wynikało bowiem, że postanowieniem z dnia 11 maja 2009 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Na postanowienie to skarżący wniósł zażalenie, które było jednak obarczone brakiem formalnym, tj. nie było podpisane przez skarżącego. Strona została wezwana do uzupełnienia braku formalnego zażalenia przez osobiste złożenie podpisu na egzemplarzu zażalenia, bądź przez nadesłanie podpisanego egzemplarza zażalenia. Wezwanie wróciło do Sądu ze skutkiem doręczenia (pierwsze awizo w dniu 29 czerwca 2009 r., drugie w dniu 7 lipca 2009 r.).
Skarżący nie uzupełnił braku formalnego zażalenia i postanowieniem z dnia 30 lipca 2009 r. Sąd pierwszej instancji zażalenie odrzucił. Odmówiono również skarżącemu przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 11 maja 2009 r.
W konsekwencji powyższego, należy uznać, że wystosowanie przez Sąd I instancji ponownego wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, było w tym zakresie prawidłowe.
Nie można również dopatrzyć się nieprawidłowości w wysokości ustalonego w zaskarżonym zarządzeniu wpisu. W myśl bowiem art. 231 p.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Skoro zaś skarga została wniesiona od decyzji utrzymującej w mocy decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT, to spór w jaki wdała się strona sprowadza się do zakwestionowania konkretnej należności pieniężnej, określonej zaskarżoną decyzją. W takim zaś przypadku wysokość wpisu określa, powołany w zaskarżonym zarządzeniu § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193).
Z uwagi na powyższe należy uznać, że zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.