Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20.01.2010 r., sygn. I SA/Po 1088/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił W. R. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 23.06.2008 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku do towarów i usług za okres od września 2005 r. do maja 2006 r. oraz od października do grudnia 2006 r.
W uzasadnieniu do tego postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżona do Sądu decyzja nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków finansowych, a przez to nie jest możliwe wstrzymanie jej wykonania.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem żalącego Sąd nie rozpoznał istoty sprawy. Sąd zupełnie pominął fakt, że wykonanie przez podatkowy organ pierwszej instancji decyzji Dyrektora Izby Skarbowej spowoduje jedynie "ważenie przyszłego wyroku" bez wcześniejszego wyjaśnienia zasadności nałożenia jakichkolwiek obciążeń finansowych na skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie uzasadnione nie jest.
Wobec takiej jego oceny w punkcie wyjścia podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "popsa" decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do uznania Sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Po pierwsze, taka redakcja przepisu oznacza, że aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, musi on wskazać na okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych przesłanek. Tymczasem skarżący w swojej argumentacji w ogóle nie nawiązał do ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie art. 61 § 3 popsa.
Po drugie, warto podkreślić, że okoliczności przemawiające za udzieleniem stronie ochrony tymczasowej muszą mieć charakter zewnętrzny względem głównego przedmiotu postępowania. W realiach rozpatrywanej sprawy ta uwaga nabiera szczególnego znaczenia. Z uzasadnienia zażalenia wynika bowiem, iż skarżący domaga się wstrzymania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie przekazania sprawy podatkowemu organowi pierwszej instancji do przeprowadzenia postępowania dowodowego. Zatem w istocie uwzględnienie zgłoszonego żądania uniemożliwiłoby merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.
Nie można przy tym zgodzić się z żalącym, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje pogorszenie jego sytuacji. Skarżący traci z pola widzenia fakt, iż wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji wywołuje m.in. skutek w postaci zakazu orzekania na niekorzyść strony przez organ odwoławczy. Uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie jest takim orzeczeniem, ponieważ nie przesądza o końcowym wyniku postępowania. W związku z tym dopiero kolejna decyzja, wydana po uzupełnieniu postępowania dowodowego, będzie kształtowała sytuację prawną skarżącego. Rozstrzygnięcie to (o ile będzie dla strony negatywne) skarżący będzie mógł kwestionować za pomocą przewidzianych w Ordynacji podatkowej środków zaskarżenia.
Dotychczasowe rozważania wzmacnia podzielany przez tut. Sąd pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowienia o braku możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jako aktu nie nakładającego na stronę żadnych obowiązków finansowych.
W świetle powyższych wywodów na podstawie art. 184 popsa w związku z art. 197 § 2 popsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji