Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1061/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił E. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. (dalej jako "spółka") wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 lutego 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 lutego 2013 r., w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jest niewątpliwie aktem administracyjnym nie podlegającym wykonaniu. W tej sytuacji wniosek spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł zostać przez Sąd I instancji uwzględniony.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik spółki.
Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.")
W uzasadnieniu wskazał, że spełnienie się przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. jest niewątpliwe. Wyjaśnił, że wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 lutego 2013 r. uzasadnione jest istotnym niebezpieczeństwem wyrządzenia spółce znacznej szkody, poprzez pozbawienie jej możliwości należytego ustalenia kwoty zobowiązań podatkowych objętych decyzją podatkową. W ocenie spółki w konsekwencji spowoduje to poważne trudności finansowe jej stronie.
Z uwagi na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zgodnie z przeważającym w orzecznictwie poglądem, który Naczelny Sąd Administracyjny podziela, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. orzeczenia NSA: z 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, publ. OSP 2007, nr 6, poz. 76; z 4 lutego 2005 r., sygn. akt II GZ 1/05, niepubl.).
Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako odpowiedni (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 295).
Nie każdy akt administracyjny zatem kwalifikuje się do wykonania, a do takich należą wszelkie akty administracyjne odmowne. Nie można mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania.
W niniejszej sprawie postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 30 listopada 2012 r. jest rozstrzygnięciem o charakterze procesowym, a zatem nie nadaje się do wykonania, oraz nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Nie mając cech wykonalności nie może być więc, zgodnie z przyjętym przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiskiem, przedmiotem wniosku z art. 61 § 3 P.p.s.a.
W takim stanie rzeczy, postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.