Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 marca 2018 r., sygn. akt I FZ 368/17

Uzasadnienie

1. 1. Zarządzeniem z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 590/16 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał G. K. (dalej: skarżący) do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 590/16 w kwocie 100 zł stosownie do art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2191).
2. 2. Skarżący wniósł zażalenie od powyższego zarządzenia, zaskarżając je w całości, podnosząc, że już niejednokrotnie składał wnioski o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż ze względu na trudną sytuację finansową, nie jest w stanie ponieść żadnych kosztów postępowania. Autor zażalenia wniósł o uchylenie zarządzenia i przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
3. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4. 3.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
5. 3.2. W opinii NSA w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały żadne okoliczności, które pozwoliłyby na uwzględnienie zażalenia. Przede wszystkim nie zakwestionowano w żaden sposób prawidłowości wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, natomiast argumenty dotyczące sytuacji finansowej skarżącego nie mogą odnieść skutku w postaci uchylenia zarządzenia.

Zauważyć też trzeba, że postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt

I SA/Rz 590/16 WSA utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 14 marca 2017 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie radcy prawnego. Sąd wskazał m.in., że wnioskodawca uchylał się od należytego i wiarygodnego wykazania swojej aktualnej sytuacji finansowej, przedstawiając dane dotyczące tej sytuacji w sposób selektywny. Sąd zaś nie może w jakikolwiek sposób domniemywać sytuacji materialnej i życiowej wnioskodawcy.

Skarżący uiścił następnie wpis od skargi w wysokości 100 zł. Już po wniesieniu niniejszego zażalenia skarżący złożył także kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, po rozpoznaniu którego WSA postanowieniem z dnia 5 grudnia 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 11 października 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

1. 3.3. Z tych powodów należało oddalić zażalenie, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.