Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 737/16 WSA we Wrocławiu odrzucił skargę J. U. (dalej: skarżący) ze względu na niewykonanie w terminie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.
W uzasadnieniu sąd I instancji wskazał, że wobec uprawomocnienia się postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 października 2016 r. odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 sierpnia 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, odpis ww. zarządzenia wraz z pismem przewodnim z dnia 22 sierpnia 2017 r., został doręczony skarżącemu w dniu 12 września 2017 r. W dniu 26 września 2017 r. odnotowano wpływ kwoty 100 zł na rachunek bankowy sądu. Tymczasem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał w dniu 19 września 2017 r. (wtorek).
W związku z powyższym, sąd na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz.1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skargę odrzucił.
W zażaleniu od powyższego postanowienia skarżący zarzucił sądowi błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez uznanie, że przekroczony został termin do wpłaty należności. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że otrzymał od klientów należność za wykonanie roboty i wtedy opłacił wpis. Ponadto w okresie do 26 września 2017 r. rozpatrywana była inna jego sprawa z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, w której NSA orzekł w dniu 25 lipca 2017 r., sygn. akt II FZ 328/17.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o zwolnienie z opłat sądowych oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak słusznie wskazał WSA we Wrocławiu, zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie prawidłowo przyjęto, że w następstwie prawomocnego zakończenia postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy należało - stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. - wezwać stronę do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania.
Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oraz wystosowanie do strony wezwania do uiszczenia w określonym terminie wpisu od skargi oznacza, że strona ma obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu. Od obowiązku tego nie zwalnia strony ani fakt oczekiwania na rozstrzygniecie innej sprawy rozstrzyganej przez sądy administracyjne (tu – postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt II FZ 328/17, oddalające zażalenie J. U. na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 6 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1848/15 odrzucające skargę w wyniku jej nieopłacenia pomimo wezwania), ani oczekiwania na otrzymanie płatności od klientów.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA we Wrocławiu zasadnie odrzucił skargę skarżącego, który mimo prawidłowego wezwania nie uiścił w terminie wpisu od skargi. W zażaleniu zresztą skarżący nie kwestionuje tego, że wpis został opłacony dopiero w dniu 26 września 2017 r.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.