Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt: III SA/Wa 796/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił J. G. (dalej: "strona", "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do sierpnia 2013 r.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że strona w skardze inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne stwierdziła, że istnieją wszelkie przesłanki do uznania, iż zarówno zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej jak i decyzja organu pierwszej instancji są wadliwe. W związku z tym do czasu ich wyeliminowania z obrotu prawnego należałoby, jej zdaniem, wstrzymać ich wykonanie. Podniosła także, że wszczęcie egzekucji administracyjnej może doprowadzić do zajęcia i zlicytowania całego majątku skarżącego, doprowadzając do pozbawienia go niezbędnych środków do życia. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a.") podnosząc, że skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z tym brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ograniczając jednakże możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch ww. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.).
Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji ocenił, że bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Zauważyć bowiem należy, że w sytuacji, gdy obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, to w interesie skarżącego należy takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Co istotne również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami bowiem Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość jej weryfikacji.
Nie ulega również wątpliwości, że o uprawdopodobnieniu okoliczności nie możemy mówić w sytuacji, gdy strona jedynie gołosłownie twierdzi, że okoliczność ta istnieje. Argumentacja powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają to wstrzymanie. W takiej też sytuacji nie sposób uznać, że twierdzenia dotyczące ciężkiej sytuacji majątkowej i konieczność oszczędzania na wypadek choroby czy ponoszonych kosztów związanych z badaniami prenatalnymi przemawiają za zasadnością złożonego wniosku. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że powyższe okoliczności nie stanowią przesłanki do przyznania stronie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący wprawdzie wskazał, że egzekucja należności Skarbu Państwa będzie się wiązała z ziszczeniem przesłanek wymienionych w przedmiotowym przepisie, jednakże nie sposób przyjąć, że ww. okoliczności same w sobie spowodują znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
W tym miejscu należy przypomnieć, że orzecznictwie wielokrotnie już podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 (publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Owszem przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji, której obawia się skarżący, ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego.
Wywieranie bowiem skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej jednak, umknąć uwadze nie może, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykonał ciążącego na niej z mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. obowiązku wykazania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Tym samym nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.