Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 15 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 413/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 28 marca 2013 r. nr... w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2007 r.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, podając w oświadczeniu, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i trójką dzieci, którego miesięczny dochód stanowi kwota 15.000 zł z tytułu działalności gospodarczej. Jako majątek nieruchomy wnioskodawca wskazał dom o pow. 200 m², nieruchomość rolną 3 ha oraz trzy sklepy. Ponadto skarżący oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał więc, że skarżący nie uprawdopodobnił, że znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). W jego ocenie wykazał on brak środków na uiszczenie wpisu od skargi. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie mu prawa pomocy w żądanym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Słusznie bowiem Sąd pierwszej instancji ocenił sytuację finansową, rodzinną i majątkową skarżącego pod kątem przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., uznając, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W świetle tego przepisu przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przedstawiona we wniosku sytuacja skarżącego wskazuje, że jego rodzina nie znajduje się na skraju ubóstwa. Za osoby ubogie uznaje się zaś przykładowo bezrobotnych bez prawa do zasiłku, osoby pozbawione majątku i źródła dochodu. Skarżący nie wykazał zaś, że jego rodzina znajduje się w takiej właśnie sytuacji, która determinowałaby konieczność udzielenia pomocy z budżetu państwa we wnioskowanym zakresie. Wręcz przeciwnie, jak wskazał skarżący, łączny dochód w jego rodzinie wynosi 15000 zł, ponadto skarżący posiada 3 sklepy, dom i nieruchomość rolną. Skarżący nie wskazał przy tym, jakoby wydatki koniecznego utrzymania rodziny uniemożliwiały poniesienie kosztów postępowania, które na obecnym etapie są wymagane (wpis sądowy od skargi w wysokości 1500 zł). W zażaleniu skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji, która mogłaby podważyć ocenę dokonaną przez WSA w zaskarżonym postanowieniu.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.