Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 630/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 26 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: listopad i grudzień 2006 r., styczeń – grudzień 2007 r. oraz styczeń – maj 2008 r.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "z uwagi na zarzuty podniesione w skardze".
Podając motywy swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji podkreślił, że skarżąca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniała – wskazując na treść skargi - zasadnością zarzutów co do niezgodności z prawem zaskarżonej do sądu decyzji podatkowej. Nie próbowała nawet wykazać, że wskazane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków faktycznie w sprawie niniejszej zaistniały.
Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem strona wniosła zażalenie. W uzasadnieniu wyjaśniła, że wstrzymanie wykonania decyzji jest konieczne z uwagi na chorobę matki, która cierpi na dolegliwości psychiczne. Skarżąca dodała, że obecnie nie posiada żadnych oszczędności ani środków, z których mogłaby być prowadzona egzekucja, gdyż pieniądze pochodzące z transakcji były zwracane matce.
Zdaniem wnoszącej zażalenie, ze względu na niewielkie dochody, wszczęcie egzekucji spowoduje duże problemy finansowe dla skarżącej i jej bliskich.
Ponadto skarżąca podniosła, iż wyżej wskazane okoliczności wynikają z akt sprawy a w szczególności ze skargi, do której zawarto odniesienie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 omawianego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 53/09).
W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena wyrażona przez Sąd I instancji, zgodnie z którą strona skarżąca nie uprawdopodobniła ryzyka uzasadniającego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest prawidłowa. Strona nie przedstawiła ani żadnych konkretnych okoliczności, ani wyraźnego związku pomiędzy tymi okolicznościami a grożącymi stronie negatywnymi skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, ani żadnych dokumentów na poparcie swych tez. Skarżąca ograniczyła się jedynie do odesłania do zarzutów skargi, co uniemożliwiło Sądowi merytoryczną ocenę przedmiotowego wniosku.
Na powyższą ocenę nie mają wpływu podniesione przez skarżącą w zażaleniu nowe, również bardzo ogólnie zasygnalizowane okoliczności. Z akt sprawy wynika, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Nie można jednak jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby nieodwracalną szkodę w majątku skarżącej.
Na marginesie przypomnieć należy, że ustawa z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) w art. 8-10 ogranicza dopuszczalność prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Samo zaś wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności.
Z powyższych względów, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.