Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 26 września 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 110/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną U.Z. od wyroku tego Sądu z 31 maja 2016 r. w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 30 listopada 2015 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług, z uwagi na nieuzupełnienie w terminie wskazanych braków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że we wniesionej skardze kasacyjnej brak było wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie. Nie zawarto w niej również oświadczenia z którego by wynikało, że strona zrzeka się rozprawy. W związku z czym, pismem z 25 sierpnia 2016 r. Sąd wezwał pełnomocnika do złożenia takiego wniosku albo oświadczenia. W odpowiedzi nadesłano do akt sprawy pismo zatytułowane "wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie". Pismo to jednak nie zawierało w swej treści wymaganego wniosku lub oświadczenia. W zakreślonym terminie nie złożono innej korespondencji zawierającej uzupełnienie braku formalnego skargi kasacyjnej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wskazał, m.in. że odrzucenia skargi kasacyjnej dokonano w oparciu o przepis niemający zastosowania jako nieobowiązujący do złożenia wniosku w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Z uzasadnienia doręczonego postanowienia wynikało, że należało złożyć wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu.
W przedmiotowej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte 5 stycznia 2016 r. tj. z dniem wniesienia skargi do Sądu na decyzję organu podatkowego. Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zastosował ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym po 15 sierpnia 2015 r.
Zgodnie z art. 176 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ponadto skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy o czym stanowi art. 176 § 2 P.p.s.a. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 177a P.p.s.a.).
Złożona skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Okoliczność ta jest bezsporna - tak przyjął Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu i nie kwestionuje tego również strona.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez "złożenie wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy". Wezwanie to doręczono skutecznie pełnomocnikowi strony 30 sierpnia 2016 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach potwierdzenie odbioru. W zakreślonym przez Sąd terminie zostało złożone jedynie pismo zawierające wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wraz z jego uzasadnieniem. Pismo to nie uzupełniało jednak wskazanych przez Sąd braków skargi kasacyjnej. Próżno w nim szukać wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie bądź oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.
Z uwagi na powyższe prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 P.p.s.a. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji