Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 28 września 2018 r., sygn. akt I SA/Op 257/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę B. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z 15 maja 2018 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od czerwca do października 2013 r.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienie braków formalnych skargi – wpisu sądowego i pełnomocnictwa procesowego, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwania do uzupełnienia braków formalnych z powodu nieobecności adresata została dwukrotnie awizowana 30 lipca i 7 sierpnia 2018 r. termin odbioru przesyłki upływał 13 sierpnia 2018 r. Zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braków formalnych upływał 20 lipca 2018 r. Pełnomocnik skarżącej uzupełnił natomiast braki dopiero 21 sierpnia 2018 r. - wpis od skargi, a 23 sierpnia 2018 r. - nadesłał pełnomocnictwo procesowe do działania w imieniu strony przed sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę, bowiem jej braki nie zostały uzupełnione w terminie.
Sąd też wskazał na treść art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). W zakresie samego doręczenia wezwań WSA wskazał, że doszło do nich w trybie art. 73 § 4 w zw. z art. 73 § 1 p.p.s.a.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 49 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi skarżącej na decyzję DIAS w Opolu z 15 maja 2018 r. wyrażające się w uznaniu, iż skarżąca nie uzupełniła w terminie braków formalnych skargi podczas gdy skarżąca uzupełniła braki formalne skargi w terminie 7 dni od doręczenia pełnomocnikowi skarżącej zarządzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu albowiem pełnomocnik skarżącej odebrał zarządzenie 16 sierpnia 2018 r. a braki formalne skargi uzupełnił 21 sierpnia i 23 sierpnia 2018 r. co zostało ustalone przez sam Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu;
- - art. 220 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi skarżącej na decyzję DIAS w Opolu z 15 maja 2018 r. wyrażające się w uznaniu, iż skarżąca nie uiściła w terminie wpisu sądowego podczas gdy skarżąca uzupełniła wpis sądowy w terminie 7 dni od dnia doręczenia pełnomocnikowi skarżącej zarządzenia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu wyzywającego do uiszczenia wpisu sądowego albowiem pełnomocnik skarżącej odebrał zarządzenie 16 sierpnia 2018 r. a wpis sądowy uiścił 21 sierpnia 2018 r., co zostało ustalone przez sam Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.
- - art. 73 § 2, § 3, § 4 p.p.s.a. wyrażające się w uznaniu, iż pełnomocnik skarżącej odebrał przesyłkę pocztową zawierającą zarządzenie do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu po upływnie 14 dni od pozostawienia zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w skrzynce pocztowej podczas gdy takie zawiadomienie w ogóle nie zostało nigdy pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej pełnomocnika skarżącej.
- - § 6 i § 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277 ze zm., dalej rozporządzenie) poprzez uznanie, iż termin do odbioru przesyłki upłynął 13 sierpnia 2018 r. pomimo, iż przesyłka ta nie została odesłana jako niepojęta w terminie do 16 sierpnia 2018 r. bez winy pełnomocnika skarżącej w oparciu jedynie o daty rzekomego jej awizowania umieszczone najwyraźniej na stronie internetowej poczty polskiej.
W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej wskazał, że przesyłka była możliwa do odebrania w urzędzie pocztowym 16 sierpnia 2018 r., a tym samym został popełniony błąd przy awizowaniu przesyłki. Pełnomocnik wykonał zobowiązanie w terminie 7 dni od dnia odebrania przesyłki, a tym samym dochował terminu. Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że skarga także podlega odrzuceniu, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Stosownie do art. 73 p.p.s.a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tj. do rąk adresata lub dorosłego domownika), pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (§ 1), a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4), tj. po upływie 14 dniowego terminu od pierwszego dnia złożenia pisma w placówce pocztowej.
Z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w trybie zastępczym uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia - awizo. Od tej daty należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia środka zaskarżenia.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości stanowisko, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienie NSA z 16 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 103/04, niepubl.). Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach, art. 73 p.p.s.a. w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych (por. postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2010 r. I FZ 188/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też fakt odebrania pisma z urzędu pocztowego przez stronę już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a.
Mając zatem na uwadze, że przesyłka zawierająca zarządzenie do uzupełnienia braków formalnych skargi była dwukrotnie awizowana, tj. 30 lipca i 7 sierpnia 2018 r., o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce pocztowej, to należało przyjąć, że wystąpiła podstawa do uznania, że doręczenie było skuteczne i zostało dokonane 13 sierpnia 2018 r. Od tego dnia należało liczyć siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braków formalnych skargi, który upłynął 20 sierpnia 2018 r. Zatem uiszczenie wpisu od skargi 21 sierpnia 2018 r., jak i przesłanie pełnomocnictwa procesowego 23 sierpnia 2018 r. należało uznać za spóźnione.
Na marginesie należy wskazać, że argumenty podane w zażaleniu nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Pełnomocnik skarżącej nie podważył faktu, że nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie. Natomiast wskazywana okoliczność, że zawiadomienie o awizowaniu nie zostało pozostawione w skrzynce oddawczej może być przedmiotem ewentualnego rozważenia i oceny w odrębnym postępowaniu o przywróceniu terminu.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, należało stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.