Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3457/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi A.F. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 25 października 2012 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec 2006 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
2. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.
W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Biorąc powyższe pod uwagę sąd I instancji stwierdził, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Bowiem skarżąca ograniczyła się do sformułowania w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wskazała żadnej z przesłanek wymienionych w art. 61 P.p.s.a., na której wniosek ten miałby być oparty. Nie podała też żadnej okoliczności faktycznej uzasadniającej wniosek. W sytuacji, gdy to skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie przesłanek i okoliczności uzasadniających uwzględnienie jej wniosku.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., sąd I instancji odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.
- 3. W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że dokładnie przecież wskazała przyczyny uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a mianowicie poprzez wskazanie braku podstaw prawnych i faktycznych jej wydania, na fakt, że zobowiązanie podatkowe w chwili wydawania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji urzędu skarbowego uległo przedawnieniu oraz na okoliczność, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 4. Zażalenie skarżącej podlega oddaleniu.
- 5. Należy wskazać, po pierwsze, że sąd I instancji rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. związany był zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Przepis ten bowiem wymienia dwie przesłanki jak: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po drugie, rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2004 r., FZ 163/04). Niegodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, – co podnosi strona w swojej skardze, jako główny i wiodący argument – i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 P.p.s.a., to dwie różne kwestie. Zatem w ocenie Sądu odwoławczego, strona nie uzasadniała w ogóle swojego wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, opierając się jednie na argumentach, które będą dopiero przedmiotem merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd I instancji. Sąd I instancji prawidłowo oparł zatem swoje rozstrzygniecie na przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazując na przesłanki jakim podlega ocenie właśnie wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc jednocześnie, że to właśnie od ich spełnienia uzależnione jest pozytywne / negatywne rozstrzygniecie przedmiotowego wniosku. Strona skarżąca nie wskazała, ani w skardze, ani też w przedmiotowym zażaleniu na żadną z przesłanek. Nie wykazała, w ocenie Sądu odwoławczego bowiem, że brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji przyczyni się do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Nie wystarczy więc, po pierwsze, oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie – a zwłaszcza rozstrzygniecie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05).
Po drugie, nie wystarczające byłoby też więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących, o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zatem brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
- 6. W niniejszej sprawie - wywołanej wnioskiem skarżącej - strona więc nadal nie przedstawiła argumentacji przemawiającej, która wskazywałaby, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi jej znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona nie wykazała, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał więc zarzutów zażalenia za zasadne.
- 7. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.