Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 331/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J. [...] S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Pismem z dnia 2 czerwca 2010 r. skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku na piśmie.
Na podstawie zarządzenia z dnia 7 czerwca 2010 r. strona została wezwana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł pod rygorem ściągnięcia wymienionej sumy w drodze egzekucji sądowej.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył zażalenie, w którym stwierdził, że nie ma zamiaru wpłacać 100 zł za uzasadnienie wyroku, gdyż nie przedstawiono mu ustnych motywów rozstrzygnięcia. Na rozprawę, która odbyła się 2 czerwca 2010 r. o godzinie 10:40 spóźnił się kilka minut z powodu korków i w związku z tym nie mógł również przedstawić swojego stanowiska w sprawie. Stwierdził ponadto, że nie jest zasadne wzywanie go do uiszczenia opłaty za "usługę", której Sąd pierwszej instancji jeszcze nie wykonał.
Niezależnie od powyższego strona uiściła kwotę 100 zł w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
W tym stanie sprawy skarżący został wezwany do oświadczenia czy w świetle dokonanej wpłaty podtrzymuje zażalenie na zarządzenie z dnia 7 czerwca 2010 r.
W odpowiedzi strona podtrzymała swoje stanowisko, wyrażone w zażaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest bezzasadne i w związku z tym musi podlegać oddaleniu.
Odnosząc się do argumentacji strony stwierdzić należy, że nie ma najmniejszych powodów by kwestionować działania Sądu pierwszej instancji, który wobec wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę wezwał skarżącego do uiszczenia należnej opłaty kancelaryjnej.
Stosownie do treści art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." opłatę taką pobiera się za odpis orzeczenia z uzasadnieniem przy zgłoszeniu wniosku o jego sporządzenie. Niezrozumiałe jest zatem dlaczego strona w działaniu Sądu dopatrzyła się naruszenia prawa skoro działanie to wyraźnie znajduje oparcie w powołanym przepisie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia