Uzasadnienie
Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zarządzeniem z 24 stycznia 2018 r. wezwał Gminę P. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z 23 sierpnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2011 r.
W uzasadnieniu do ww. zarządzenia wyjaśniono, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w zakresie, w jakim powstanie nadpłaty związane było ze zmianą wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2011 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie oraz utrzymał w mocy rozstrzygnięcie w kwestii stwierdzenia nadpłaty za ww. okres rozliczeniowy w kwocie 2.291 zł. Z uwagi na fakt, że skarżąca w lutym 2011 r. zadeklarowała kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 2.291 zł i wpłaciła ją na rachunek organu podatkowego, a kwota ta odpowiada w całości stwierdzonej nadpłacie, to tym samym brak było podstaw do orzekania o odmowie stwierdzenia nadpłaty, gdyż musiałaby ona zostać określona w wysokości 0 zł. Wobec powyższego Przewodniczący Wydziału przyjął, że tylko wartość pieniężna, której nie uznano za nadpłatę może, jako kwota sporna i wynikająca z zaskarżonej decyzji, być uznana za wartość przedmiotu zaskarżenia.
Tym samym za wartość przedmiotu sporu nie może być uznana inna wartość, która z takiego aktu nie wynika, tj. jak w niniejszej sprawie hipotetyczna wartość stanowiąca sumę kwot kwestionowanej nadpłaty i nieudzielonego zwrotu.
Gmina zaskarżyła powyższe zarządzenie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W zażaleniu Gmina wskazała na naruszenie art. 220 § 1 zd. 2 i 3 w związku z art. 230 § 1 i art. 231 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) oraz § 1 pkt 1 - 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie wpisu), poprzez określenie wysokości wpisu i wezwanie do jego uiszczenia w wysokości nieznajdującej oparcia w obowiązujących przepisach. Strona skarżąca stwierdziła, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji poza nadpłatą odmawia również wypłaty wykazanego przez podatnika zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a zatem na wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie składa się zarówno kwota, w jakiej odmówiono nadpłaty, jak i kwota nieudzielonego zwrotu, jako wielkości sporne w tej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że strona w pierwotnie złożonej deklaracji VAT-7 za luty 2011 r. wykazała zobowiązanie podatkowe w kwocie 2.291 zł. Następnie, 23 czerwca 2014 r. do organu wpłynął wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za ww. miesiąc w wysokości 2.291 zł oraz o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy w wysokości 99.791 zł. Do wniosku Gmina dołączyła korektę deklaracji VAT-7 za ww. okres rozliczeniowy z wykazaną kwotą do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 99.791 zł.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. w zaskarżonej decyzji - jak już wyżej wskazano - uchylił decyzję organu I instancji w zakresie, w jakim powstanie nadpłaty związane było ze zmianą wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2011 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego za ten okres rozliczeniowy oraz utrzymał w mocy rozstrzygnięcie w kwestii stwierdzenia nadpłaty za ww. okres rozliczeniowy w kwocie 2.291 zł.
Organ odwoławczy argumentował przy tym, że ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego za luty 2011 r. w przypadku Gminy kontynuowane mogło być jedynie postępowanie w zakresie stwierdzenia nadpłaty, zaznaczając przy tym, że "(...) okoliczności badane w przedmiotowej sprawie, odnoszące się do skorygowanego podatku naliczonego, wpływają w sposób kompleksowy zarówno na kwestie dotyczące nadpłaty jak i kwestie dotyczące zwrotu nadwyżki. Stanowisko, iż w przypadku wydania decyzji w przedmiocie nadpłaty i braku możliwości wydania decyzji w przedmiocie wymiaru podatku, organ mógłby zastosować art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. przyjąć wynikającą ze skorygowanej deklaracji kwotę zwrotu za prawidłową - byłoby sprzeczne z dokonanymi przez organ ustaleniami i prowadziłoby, w ocenie organu odwoławczego, do naruszenia w/w prawa.".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższa argumentacja organu odwoławczego przemawia za zasadnością stanowiska strony skarżącej co do tego, że na wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie powinna składać się nie tylko kwota, co do której odmówiono stronie stwierdzenia nadpłaty, ale również kwota zwrotu różnicy w podatku od towarów i usług w wysokości zakwestionowanej przez organ, jako wielkość, która bezpośrednio wpłynęła na rozstrzygnięcie organów podatkowych w zakresie stwierdzenia nadpłaty i de facto stanowi przedmiot sporu w tejże sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 P.p.s.a. postanowił uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę WSA w Opolu do ponownego rozpoznania, w ramach którego należy uwzględnić rozważania zawarte powyżej odnośnie rzeczywistej wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie.