Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 7 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1543/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie Z. T. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 17 grudnia 2007 r. odrzucające wniosek o przywrócenie terminu.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu 24 stycznia 2008 r. wpłynęło do Sądu I instancji zażalenie Z. T. na postanowienie tego Sądu z 17 grudnia 2007 r. które odrzucało wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Ze względu na fakt, że wspomniany środek zaskarżenia był nieopłacony, wezwano skarżącego do uiszczenia należnego wpisu. Z uwagi na nieobecność adresata wezwania nie doręczono osobiście, zaś przesyłka zawierająca wezwanie była, po dwukrotnym awizowaniu, przechowywana w urzędzie pocztowym i po upływie 7 dni od daty ostatniego awizowania zwrócono ją nadawcy.
Sąd na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej; u.p.p.s.a.) uwzględniając wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt P 13/05 uznał, że wezwanie doręczono w dniu 15 lutego 2008 r., tj. z upływem ostatniego dnia powtórnie wyznaczonego 7-dniowego terminu dla odbioru pisma z placówki pocztowej. Termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez uiszczenie należnego wpisu od zażalenia, upłynął bezskutecznie dnia 22 lutego 2008 r.
W świetle powyższego stanu faktycznego WSA powołując się na treść art. 178 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. zażalenie - jako nieopłacone - odrzucił.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżący otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego. Dodał, że składał wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych i w tym przedmiocie nie otrzymał żadnego rozstrzygnięcia Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Po myśli art. 73 u.p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
Ponadto, należy mieć na uwadze wyrok TK z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05, w świetle którego należy przyjąć, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma zastosowanie § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 czerwca 1999 r. (w jego obecnym brzmieniu), co oznacza, że warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki. Powyższy sposób doręczenia opiera się na domniemaniu, że adresat miał możliwość zapoznania się z treścią przesyłki. Domniemanie powyższe ma charakter domniemania usuwalnego i może zostać obalone przeciwdowodem.
Zgodnie z informacją zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (karta 46 akt sądowych) listonosz nie zastał podmiotu uprawnionego do odbioru przesyłki z sądu, pod adresem skarżącego, w dniu 31 stycznia 2008 r. oraz w dniu 8 lutego 2008 r., a zawiadomienia o tym fakcie oraz o fakcie pozostawienia przesyłki w placówce pocztowej pozostawił w jego skrzynce oddawczej. Przesyłka została zwrócona do Sądu z uwagi na niepodjęcie jej w przewidzianym ustawowo terminie.
W świetle tych okoliczności należy za Sądem I instancji wskazać, że w sprawie nastąpiło skuteczne doręczenie. Samo stwierdzenie przez żalącego, że "wezwania nie otrzymał", w żaden sposób nie podważa wiarygodności zwrotnego potwierdzenia odbioru z którego jednoznacznie wynika, że procedurę opisaną w art. 73 u.p.p.s.a. zastosowano prawidłowo.
Za nieprawdziwe należy uznać wskazanie przez żalącego, że składał w sprawie wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w aktach sprawy takiego wniosku brak.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.