Uzasadnienie
Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zarządzeniem z 24 stycznia 2018 r. wezwał Gminę P. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 206 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 23 sierpnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za kwiecień 2011 r.
W uzasadnieniu do ww. zarządzenia wyjaśniono, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji i - w części, w jakiej powstanie nadpłaty związane było ze zmianą wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2011 r. - umorzył postępowanie; stwierdził nadpłatę w podatku od towarów i usług za kwiecień 2011 r. w wysokości 917 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za ww. okres rozliczeniowy w kwocie 5.138 zł. Wobec powyższego Przewodniczący Wydziału przyjął, że za wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy przyjąć wartość pieniężną, co do której w kwestionowanej decyzji odmówiono stwierdzenia nadpłaty.
Gmina zaskarżyła powyższe zarządzenie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W zażaleniu Gmina wskazała na naruszenie art. 220 § 1 zd. 2 i 3 w związku z art. 230 § 1 i art. 231 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) oraz § 1 pkt 1 - 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie wpisu), poprzez określenie wysokości wpisu i wezwanie do jego uiszczenia w wysokości nieznajdującej oparcia w obowiązujących przepisach. Strona skarżąca podniosła, że z kwestionowanej decyzji wynika, iż na kwotę nadpłaty miało wpływ rozliczenie ujętej przez Stronę w korekcie deklaracji wysokości zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2011 r., wobec czego należało przyjąć, że na wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie składa się zarówno kwota w jakiej odmówiono nadpłaty, jak i kwota nieudzielonego zwrotu, jako wielkości sporne w tej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że Strona w pierwotnie złożonej deklaracji VAT-7 za kwiecień 2011 r. wykazała zobowiązanie podatkowe w kwocie 6.055 zł. Następnie, 23 czerwca 2014 r. do organu wpłynął wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za ww. miesiąc w wysokości 6.055 zł oraz o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy w wysokości 390.983 zł. Do wniosku Gmina dołączyła korektę deklaracji VAT-7 za ww. okres rozliczeniowy z wykazaną kwotą do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 390.983 zł.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu zaskarżoną decyzją - jak już wyżej wskazano - uchylił w całości decyzję organu I instancji i - w części, w jakiej powstanie nadpłaty związane było ze zmianą wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2011 r. - umorzył postępowanie; stwierdził nadpłatę w podatku od towarów i usług za kwiecień 2011 r. w wysokości 917 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za ww. okres rozliczeniowy w kwocie 5.138 zł.
Organ odwoławczy argumentował przy tym, że ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego za kwiecień 2011 r. w przypadku Gminy kontynuowane mogło być jedynie postępowanie w zakresie stwierdzenia nadpłaty, zaznaczając przy tym, że "(...) okoliczności badane w przedmiotowej sprawie, odnoszące się do skorygowanego podatku naliczonego, wpływają w sposób kompleksowy zarówno na kwestie dotyczące nadpłaty jak i kwestie dotyczące zwrotu nadwyżki. Stanowisko, iż w przypadku wydania decyzji w przedmiocie nadpłaty i braku możliwości wydania decyzji w przedmiocie wymiaru podatku, organ mógłby zastosować art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. przyjąć wynikającą ze skorygowanej deklaracji kwotę zwrotu za prawidłową - byłoby sprzeczne z dokonanymi przez organ ustaleniami i prowadziłoby, w ocenie organu odwoławczego, do naruszenia w/w prawa.".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższa argumentacja organu odwoławczego przemawia za zasadnością stanowiska Strony skarżącej co do tego, że na wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie powinna składać się nie tylko kwota, co do której odmówiono Stronie stwierdzenia nadpłaty, ale również kwota zwrotu różnicy w podatku od towarów i usług w wysokości zakwestionowanej przez organ, jako wielkość, która bezpośrednio wpłynęła na rozstrzygnięcie organów podatkowych w zakresie stwierdzenia nadpłaty i de facto stanowi przedmiot sporu w tejże sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 P.p.s.a. postanowił uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę WSA w Opolu do ponownego rozpoznania, w ramach którego należy uwzględnić rozważania zawarte powyżej odnośnie rzeczywistej wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie.