Uzasadnienie
W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, sygn. akt III SA/GL 320/08 odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Sąd wskazał jako podstawę art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a." uznając, iż Skarżąca w dołączonym do skargi kasacyjnej wniosku w przedmiocie przyznania prawa pomocy nie przedstawiła nowych okoliczności, uzasadniających w myśl przywołanego przepisu, zmianę zapadłego w sprawie postanowienia o oddaleniu wcześniejszego wniosku Skarżącej w tym przedmiocie.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła reprezentowana przez radcę prawnego Skarżąca wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Autor zażalenia argumentował, że Sąd nie uwzględnił kwestii, że od czasu poprzednio składanego wniosku minął rok a sytuacja finansowa Strony nie uległa polepszeniu, wręcz przeciwnie. Ponadto wskazał, że do wniosku złożono kopię kolejnego zeznania rocznego za 2008 r., które nie było wcześniej powoływane. Niewątpliwie więc okoliczności sprawy uległy zmianie. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił, że Sąd nie uzasadnił odmowy przyznania prawa pomocy w aspekcie złożenia przedmiotowego zeznania, tym samym naruszył art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. W konsekwencji, jego zdaniem, doszło również do naruszenia art. 165 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie na uwzględnienie nie zasługuje.
Wskazać należy, że zastosowany przez Sąd I instancji przepis art. 165 P.p.s.a. możliwość uchylenia bądź zmiany postanowień niekończących postępowania w sprawie uzależnia od zmiany okoliczności sprawy, przez co należy głównie rozumieć zmianę okoliczności faktycznych, jakie sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, a które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane. Podkreślić wymaga więc na tle niniejszej sprawy, że zmianę postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy uzasadniać będzie nie tyle jakakolwiek zmiana sytuacji materialnej Strony, lecz tylko taka zmiana, która dotyczyć będzie okoliczności leżących u podstaw tej odmowy, uzasadniająca zarazem przeciwne rozstrzygnięcie tej kwestii.
Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, że taka sytuacja w omawianej sprawie nie zaszła. Zgodzić się należy ze stwierdzeniem, że zasadniczym powodem uprzedniej odmowy przyznania prawa pomocy było to, że ówczesna sytuacja materialna Skarżącej - w kontekście stanu majątkowego jej małżonka, którego obciążał, mimo ustanowienia rozdzielności majątkowej, obowiązek alimentacyjny oraz obowiązek pomocy małżonce, także finansowej - nie pozwalała na przyjęcie, że została spełniona, określona w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przesłanka warunkująca pozytywne dlań rozstrzygnięcie. W ocenianym natomiast w tym postępowaniu wniosku Strona nie wykazała, aby aktualnie jej sytuacja uległa zmianie na tyle, że pozwalałaby na przyjęcie odmiennego, od zajętego uprzednio w przedmiocie przyznania prawa pomocy, stanowiska. Nie jest bowiem tak, jak Skarżąca usiłowała wykazywać w zażaleniu, że wystarczające było przedstawienie zeznań podatkowych obejmujących inne lata, gdyż wynika z nich okoliczność, która zasadniczo nie zmienia obrazu sprawy.
Niemniej jednak zauważyć należy, iż Strona już na poprzednich etapach podnosiła, że poza niewielkim dochodem wykazanym w zeznaniu rocznym PIT – 36 za 2006 r., z którego wynikało, że dochód za najem stanowił kwotę 3 480,33 zł, zaś z zeznania PIT – 38 wynikało, że kwota dochodu stanowiła 3,15 zł, nie osiągała żadnych innych dochodów. Biorąc pod uwagę pozostałe wskazane we wniosku okoliczności stwierdzić należy, że one również nie zmieniały przedstawionej powyżej oceny prawnej.
Sąd odmawiając przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie, należycie wyjaśnił powody podjętego rozstrzygnięcia w których zawarta była również ocena prezentowanych przez Stronę okoliczności, tym samym nie uchybił obowiązkom wynikającym z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. WSA nie naruszył również przepisu art. 165 cyt. ustawy, gdyż prawidłowo go zastosował.
Z tych też względów należało na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzec jak w sentencji.