Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 22 maja 2013 r. W. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji stwierdził, że w skardze strona skarżąca nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie powołał się także na żadne konkretne fakty i zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji byłoby zasadne, wskazując jedynie na istotne naruszenia przepisów prawa podatkowego.
W zażaleniu na powyższe orzeczenie skarżący domagał się uchylenia tego orzeczenia i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Pełnomocnik stwierdził, że sytuacja finansowa skarżącego jest dynamiczna. W chwili obecnej staje się realne zajęcie rachunków bankowych strony, co spowoduje niemożność realizacji bieżących płatności wobec dostawców, a także utratę bieżącej płatności zobowiązań wobec ZUS. Zatem wykonanie decyzji stwarza realną groźbę utraty płynności finansowej i bankructwa, co w konsekwencji może doprowadzić stronę do zagrożenia i pogorszenia jej warunków bytowych i egzystencji życia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.
Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie jest postanowienie WSA w Szczecinie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W przypadku instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności, kontrola ma szczególny charakter, gdyż postanowienie zapadające w tym przedmiocie jest rozstrzygnięciem uznaniowym. Przesądza o tym treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a., zgodnie z którym "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...)." Poprzez użycie przez ustawodawcę wyrażenia "może" Sądowi została pozostawiona swoboda podjęcia rozstrzygnięcia w tym względzie. Wyłączną podstawą podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wcześniejsze ustalenie zaistnienia ustawowych przesłanek w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zatem w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności zasadniczą kwestią jest konkretne określenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie dopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreśloną szkodą, uniemożliwia Sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.
W rozpatrywanej sprawie skarżący nie dopełnił wskazanych powyżej obowiązków w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w związku z czym prawidłowo Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na zmianę powyższej oceny nie mogą wpłynąć ogólnikowe argumenty podniesione w zażaleniu odnoszące się do możliwości zaistnienia w przyszłości problemów finansowych strony na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności tego aktu.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.