Uzasadnienie
Będącym przedmiotem zażalenia postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a."), skargę J. T. na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. Przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że pismem z dnia 14 września 2015 r. wezwano L. T. – pełnomocnika skarżącej o złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pominięcia czynności procesowych dokonanych przez pełnomocnika. Wezwanie zostało doręczone w dniu 2 października 2015 r., lecz wyznaczony w nim terminu upłynął bezskutecznie w dniu 9 października 2015 r.
W wywiedzionym od powyższego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji zażaleniu, skarżąca wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania zażaleniowego, zarzuciła mu naruszenie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i 37 § 1 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie okazało się zasadne.
W rozpoznawanej sprawie w całości bowiem należało zgodzić się ze skarżącą, iż Sąd pierwszej instancji przedwcześnie odrzucił skargę strony, bez wezwania jej do uzupełnienia braku formalnego tej skargi, tj. podpisania pisma.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że w sytuacji gdy po wezwaniu do przesłania pełnomocnictwa procesowego dla osoby, która w imieniu strony podpisała skargę, okaże się, że osoba ta nie ma legitymacji do zastępowania strony, sąd zanim odrzuci skargę, powinien wezwać bezpośrednio stronę do samodzielnego podpisania skargi i dopiero po bezskutecznym upływie terminu do dokonania tej czynności, skargę odrzucić (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt: I FSK 58/07). Pogląd taki wyrażono również m.in. w wyroku NSA z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt I FSK 20/05. Prezentowany powyżej pogląd o konieczności wezwania strony do podpisania pisma, w sytuacji gdy jest ono podpisane przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem, znajduje również odzwierciedlenie w najnowszym orzecznictwie NSA, m.in. postanowienie NSA z dnia: 21 października 2011 r., o sygn. akt I FSK 1397/11, 13 stycznia 2012 r., o sygn. akt II OSK 2634/11, 5 lutego 2014 r., o sygn. akt li FSK 3634/13, 17 kwietnia 2014 r., o sygn. akt II FSK 557/14 i z dnia 24 września 2014 r., o sygn. akt: II GSK 2099/14 (wszystkie orzeczenia publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z przedstawionych względów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
Odnosząc się natomiast do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.