Uzasadnienie
Zarządzeniem z 23 sierpnia 2013 r., wydanym w sprawie I SA/Gd 1102/13, Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego G. M., na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.") do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 17 czerwca 2013 r. w kwocie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako "rozporządzenie").
W zażaleniu na to zarządzenie skarżący wniósł o jego zmianę bądź uchylenie. Strona wskazała, że w akcie będącym przedmiotem skargi organ wyraził zgodę na pomniejszenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów przed dniem rezygnacji ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, objętych spisem z natury na dzień rezygnacji ze zwolnienia. Równocześnie organ określił wysokość tego pomniejszenia, a w złożonej przez siebie skardze strona kwestionuje właśnie prawo organu do określenia kwoty podatku w decyzji wyrażającej zgodę na dokonanie pomniejszenia (zdaniem skarżącego kwotę pomniejszenia ustala sam podatnik, a organ powinien wyrazić tylko ogólną zgodę na pomniejszenie).
Skarżący zwrócił uwagę, że zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę organ stanął na stanowisku, iż określenie kwoty pomniejszenia jest niezbędnym elementem decyzji, wskazując w odpowiedzi na skargę wartość przedmiotu sporu w kwocie 573 zł (różnica pomiędzy kwotą określoną w decyzji a kwotą wskazaną przez skarżącego – co stanowi kolejny element toczonego sporu). Zdaniem strony, gdyby za organem przyjąć, że w decyzji zasadnie określono kwotę pomniejszenia podatku, to na potrzeby określenia wysokości wpisu w postępowaniu sądowym należałoby zastosować § 1 rozporządzenia, dotyczący wpisu stosunkowego, gdyby natomiast uznać racje skarżącego, że w decyzji wyrażającej zgodę na pomniejszenie organ podatkowy nie może określać kwoty tego pomniejszenia, zasadne byłoby zastosowanie wpisu stałego na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia (jak w skarżonym zarządzeniu).
W ocenie skarżącego na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe jednoznaczne opowiedzenie się za racjami jednej lub drugiej strony, a w konsekwencji zasadne byłoby zaczekanie z ostatecznym rozstrzygnięciem o wysokości wpisu do chwili orzekania w sprawie skargowej. Z tych względów zdaniem strony jako najbardziej racjonalne jawi się uchylenie zarządzenia, a gdyby miała przeważyć racja organu podatkowego, to dokonując zmiany zarządzenia wysokość wpisu należy określić od kwoty należności objętej zaskarżoną decyzją, tj. od kwoty 5 724,04 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy przede wszystkim podkreślić, że bezpodstawne jest stanowisko skarżącego, zgodnie z którym wysokość wpisu od skargi powinna być określona dopiero po rozpoznaniu skargi. Wyrażając taki pogląd strona nie wzięła pod uwagę treści art. 220 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi jednoznacznie, że sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, w dalszej części przewidując procedurę wzywania o uiszczenie opłaty – przy czym ustawodawca posłużył się określeniem "przewodniczący wzywa", a zatem nie pozostawił przewodniczącemu wyboru co do podjęcia czynności w tym względzie. Oznacza to, że WSA nie ma podstaw do merytorycznego wypowiedzenia się co do zgodności z prawem skarżonej przez stronę decyzji bez wezwania strony o uiszczenie wpisu od skargi. Wymaga przy tym podkreślenia, że samo opowiedzenie się za wpisem stałym bądź stosunkowym nie przemawia – wbrew sugestii skarżącego – za racją którejkolwiek ze stron w zakresie głównej kwestii spornej w sprawie.
Przy określaniu jakiego rodzaju wpis należny jest od skargi w niniejszej sprawie należy przede wszystkim mieć na względzie przedmiot zaskarżonej przez stronę decyzji. Decyzją tą Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z 28 marca 2013 r., w której organ ten wyraził zgodę na pomniejszenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w wysokości 5 725,04 zł, wynikającą z faktur dokumentujących zakupy dokonane przed pierwszym dniem miesiąca stycznia 2013 r., tj. miesiąca, od którego zrezygnowano ze zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług. Głównym przedmiotem sporu w sprawie są zatem wymogi konieczne do spełnienia dla wyrażenia takiej zgody oraz to, czy organy prawidłowo o wyrażeniu zgody orzekły.
Również treść skargi wskazuje na to, że strona kwestionuje przede wszystkim możliwość określania przez organ kwoty podatku naliczonego, o którą ma nastąpić pomniejszenie podatku należnego. Możliwość taka – lub jej brak – jest niezależna od konkretnej kwoty, którą w przedmiotowej sprawie w swym rozstrzygnięciu wskazał organ I instancji. To, że strona kwestionuje nie tylko zasadę, ale również (w przypadku nieuznania jej racji) kwotę pomniejszenia, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie co do należnego w sprawie wpisu, gdyż niewątpliwie zarówno przedmiot decyzji wydanych w sprawie, jak i skarga strony, dotyczą przede wszystkim zastosowania przepisów o wyrażenie zgody na pomniejszenie podatku należnego, a nie należności pieniężnej. W takiej sytuacji nie można uznać, że mamy do czynienia ze sprawą, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a tylko w takim przypadku wpis pobierany w sprawie byłby wpisem stosunkowym (por. art. 231 P.p.s.a.).
Z drugiej strony, zaskarżona decyzja niewątpliwie pozostaje sprawą z zakresu zobowiązań podatkowych, gdyż wyraża zgodę na pomniejszenie podatku należnego za określony okres rozliczeniowy, tym samym usprawiedliwiając zastosowanie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia i w konsekwencji wezwanie do uiszczenia wpisu stałego w wysokości 500 zł, tak jak zrobiono to w niniejszej sprawie.
Ze względu na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.