Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 51/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił – P. "P. P." Sp. z o.o. z/s w Z. - przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi tej Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 13 listopada 2008 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 października 2009 r. (sygn. akt I FZ 300/09) oddalił zażalenie Spółki na postanowienie WSA w Gliwicach odmawiające przyznania prawa pomocy z dnia 22 czerwca 2009 r. Na ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Strona zareagowała kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych.
Sąd I instancji powołując się na art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., - dalej powołana jako "P.p.s.a") stwierdził, że w obecnie złożonym wniosku Strona podała te same dane, które w poprzednim postępowaniu w tym zakresie sądy dwóch instancji uznały za niewystarczające do przyznania jej prawa pomocy. Dlatego też, Sąd będąc związany ustaleniami poczynionymi w poprzednim postępowaniu, a także orzeczeniem Naczelnego, nie mógł uwzględnić wniosku Strony.
Strona wniosła zażalenie, w którym domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zwolnienia z kosztów sądowych. W treści uzasadnienia podniesiono, iż okoliczności wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy zostały udokumentowane "najbardziej wiarygodnym" dokumentem w postaci postanowienia Komornika Sądowego z dnia 8 grudnia 2006 r. o umorzeniu jako bezskutecznej prowadzonej przeciwko spółce egzekucji. Podano, iż działalność spółki została "zablokowana (...) przez przestępcze działania organów sądowych, prokuratorskich, policyjnych i skarbowych". Jednocześnie wskazano, iż spółka funkcjonuje wyłącznie dzięki celowym pożyczkom jednego z wierzycieli. Nadto strona zaznaczyła, iż w kilku sprawach prowadzonych przez WSA w Gliwicach, w tych samych okolicznościach i w oparciu o te same dowody, zwolniono spółkę z kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 165 P.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
Prawidłowo Sąd I instancji zastosował powyższy przepis, uznając, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zmiany postanowienia tego Sądu z 22 czerwca 2009 r., jako że argumentacja wniosku o zmianę tego orzeczenia nie różniła się od poprzedniej, podnoszonej w postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie wskazywała na żadną zmianę okoliczności, a tym bardziej taką, której waga przemawiałaby za zmianą dotychczasowego rozstrzygnięcia i przyznaniem stronie prawa pomocy w żądanym zakresie. Zasadna zatem była odmowa zmiany pierwotnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy.
Skarżąca również w treści zażalenia nie podniosła jakichkolwiek argumentów wskazujących na zmianę okoliczności przyjętych przez Sąd za podstawę rozstrzygnięcia z 22 czerwca 2009 r., które uzasadniałyby zmianę tego orzeczenia. Wręcz przeciwnie, jak wynika z akt sprawy, rozpatrywane w niniejszej sprawie zażalenie jest w istocie powtórzeniem treści zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2009 r.
Podnoszona natomiast przez Spółkę okoliczność przyznania prawa pomocy w innych sprawach sądowoadministracyjnych nie może sama w sobie stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Nie do przyjęcia byłaby bowiem sytuacja, gdyby sąd rozpoznający sprawę, dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej, rozstrzygał nie na podstawie akt tej sprawy, a jedynie w oparciu o stanowisko wyrażone w podobnej sprawie przez inny skład orzekający. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zarzuty zażalenia w oparciu o akta jednej konkretnej sprawy, ocenia pod względem zgodności z prawem jedynie zaskarżone postanowienie.
Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, należało stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzec jak w sentencji.