Uzasadnienie
- 1. Zarządzeniem z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2747/12, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zarządził ściągnięcie od P.D. kwotę 100 zł.
W uzasadnieniu wyjaśniono, że pełnomocnik skarżącego w dniu 30 lipca 2013r. wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt III Sa/Wa 2747/12. Do dnia 24 września 2013 r. opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku nie została uiszczona. Dlatego też ściągnięcie nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej było konieczne.
- 2. Na powyższe zarządzenie P.D. wniósł zażalenie. Stwierdził w nim, że w dniu 30 lipca 2013 r. nie składał żadnych pism do Sądu, w tym o uzasadnienie wyroku. Wskazał również, że nie udzielał nikomu żadnych pełnomocnictw do innych czynności jak jedynie odbieranie korespondencji.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt sprawy wynika, że skarżący wnosił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o ustanowienie w sprawie pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2747/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Odpis tego postanowienia został doręczony stronie skarżącej. W piśmie z dnia 24 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny informował przy tym, że zgodnie z art. 244 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) ustanowienie doradcy podatkowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa.
Z akt sprawy wynika również, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik w dniu 30 lipca 2013 r. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 30 lipca 2013r., wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2747/12.
W obliczu przedstawionych okoliczności stwierdzenie skarżącego, że nie składał wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika bowiem z akt sprawy za skarżącego działał w sprawie ustanowiony pełnomocnik. Skarżący nie musiał udzielać pełnomocnikowi umocowania, gdyż ten, po myśli art. 244 § 2 u.p.p.s.a. nie musiał o takie się ubiegać. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że skutek umocowania (udzielenia pełnomocnictwa) następuje z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Pełnomocnik z urzędu jest umocowany do wykonywania wszelkich czynności procesowych łączących się ze sprawą we wszystkich instancjach [...] (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2012 r., str. 732-733).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.