Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 649/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu wniosku R. G. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2004 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że przedmiotowy wniosek został zawarty w skardze na powyższą decyzję. Na jego poparcie wnioskodawca wskazał, że jego działalność oparta jest na zleceniach pozyskiwanych od Stoczni G. S.A. i w związku z tym, że liczba zleceń drastycznie zmalała, wnioskodawcy grozi niewypłacalność, a przeprowadzenie egzekucji zobowiązania podatkowego doprowadzi do jego upadłości.
Sąd I instancji uznał, że w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie wskazał na żadne konkretne okoliczności, które uprawdopodabniałyby niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu powołanego przepisu. Sąd zwrócił uwagę, że poza ogólnikowymi stwierdzeniem o istniejącej obawie ogłoszenia upadłości skarżący nie podał choćby przybliżonej wysokości swoich dochodów, nie określił w żaden sposób swojego stanu majątkowego, a w aktach sprawy brak jest danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącego, co tym samym uniemożliwiało ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że z samej kwoty zobowiązania podatkowego (130.000 zł wraz z odsetkami) można wywodzić, iż jej wyegzekwowanie może doprowadzić do wystąpienia znacznej szkody. Zwrócono również uwagę, że w aktach postępowania podatkowego znajdują się dokumenty świadczące o obrotach skarżącego, które to dokumenty wskazują jaki jest stosunek zaległości do obrotów. Wnioskodawca podniósł ponownie okoliczność, iż sytuacja jego głównego kontrahenta – stoczni, jest powszechnie znana i w tej sytuacji wyegzekwowanie kwoty ponad 130.000 zł wraz z odsetkami musi doprowadzić do upadłości skarżącego, którego sytuacji również bez tej egzekucji, na skutek ograniczenia zleceń ze strony stoczni stała się niezwykle trudna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak trafnie wywiódł Sąd I instancji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na konkretne okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem skarżący poza twierdzeniem, że wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą, w najmniejszym nawet stopniu swych twierdzeń nie uprawdopodobnił. Do wniosku nie zostały bowiem załączone żadne dokumenty obrazujące rzeczywistą kondycję finansową skarżącego, ani też nie podane zostały żadne bliższe informacje w tym zakresie.
Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącego znaczną szkodę. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek.
Ponieważ Sąd I instancji prawidło odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.