Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 19 grudnia 2017 r., I SA/Ol 816/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę I. sp. z o.o. w K., z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych poprzez nieuiszczenie wpisu od skargi, niepodpisanie skargi, jak też niezłożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS).
W zażaleniu strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 46 § 1 pkt 1-5 i § 2-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W środku odwoławczym skarżąca kwestionuje procesowy obowiązek własnoręcznego podpisania skargi (s. 2), jak też złożenia odpisu z KRS (s. 3). Podnosi również, że nie otrzymała wezwania do uiszczenia wpisu od skargi (s. 3).
Odnosząc się do tego stanowiska należy zauważyć, że:
- - nie budzi wątpliwości judykatury wykładnia art. 46 § 1 pkt 4 Ppsa, zgodnie z którą podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 tej ustawy, które nie występują w niniejszej sprawie (por. np. post. NSA z 27 maja 2011 r., I OZ 368/11, CBOSA),
- - obowiązek złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej wynika z art. 29 Ppsa, w świetle którego osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych (por. art. 28 ustawy) "mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu",
- - nie ma podstaw do uznania twierdzenia zażalenia, że spółka nie otrzymała wezwania do uiszczenia wpisu od skargi (przesyłka nie zawierała tegoż wezwania), skoro w aktach sprawy znajduje się owo wezwanie i prawidłowo sporządzone potwierdzenie jego doręczenia (k. 2, 12-13 akt sądowych); oświadczenie strony nie może podważać domniemania wynikającego z tych dokumentów (por. np. post. NSA z 21 czerwca 2016 r., I FSK 734/15, CBOSA).
W tym stanie rzeczy za prawidłowe należy uznać ustalenie Sądu o nieuzupełnieniu, wbrew otrzymanym wezwaniom, braków formalnych skargi, co uzasadniało jej odrzucenie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 Ppsa.
Z tych powodów zażalenie podlega oddaleniu, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ww. ustawy.