Uzasadnienie
UZASADNIEŃ
Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1200/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił S.W. wstrzymania wykonania postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 3 czerwca 2015 r. wydanego w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji.
Sąd I instancji, uzasadniając przyczyny wydania rozstrzygnięcia o odmownym charakterze, wskazał, że do wykonania nie kwalifikują się wszelkie akty administracyjne odmowne, ponieważ nie mają one przedmiotu wykonania. Stwierdził bowiem, że zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie art. 239c Ordynacji podatkowej, dotyczące odmowy wstrzymania wykonania decyzji o zabezpieczeniu, jako nienadające się do wykonania, nie podlega wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.").
W złożonym zażaleniu pełnomocnik strony skarżącej zwrócił się o zmianę powyższego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 14 stycznia 2015 r. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że wnioskiem o wstrzymanie było objęte nie tylko postanowienie organu o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, ale również decyzja z dnia 14 stycznia 2015 r. co wynika wprost z treści skargi. Autor zażalenia podkreślił przy tym, że wykonanie tejże decyzji narazi skarżącego i jego rodzinę na znaczną szkodę – co uzasadniania wniosek o jej wstrzymanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega uwzględnieniu. Zasadnie bowiem podnosi autor zażalenia, że w treści zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji ograniczył się wyłącznie do rozpatrzenia wniosku strony w zakresie wstrzymania wykonania postanowień wydanych przez organy podatkowe. Pominął natomiast kwestię dotyczącą wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 14 stycznia 2015 r., mimo że tego rodzaju wniosek został zawarty w skardze z dnia 2 lipca 2015 r. (pkt 1 żądań sformułowanych w osnowie skargi). Pominięcie w treści zaskarżonego postanowienia tego elementu uniemożliwia przeprowadzenie kasacyjnej kontroli wydanego orzeczenia.
Należy jednocześnie zaznaczyć, że zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Od tej zasady ustawodawca przewidział dwa wyjątki dotyczące aktów prawa miejscowego, które weszły w życie, oraz aktów lub czynności, których wstrzymanie wykonania wyłącza ustawa szczególna (por. Z. Kmieciak, Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2003, z. 5, poz. 18).
Należy zauważyć, że w przeciwieństwie do regulacji zawartych w art. 61 § 2 P.p.s.a. – odnoszących się do organu – w przypadku postępowania przed sądem administracyjnym ustawodawca pominął przesłankę negatywną w postaci nadania decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności – co może być istotne z perspektywy niniejszej sprawy. Niemniej jednak, poza wymienionymi wprost w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłankami negatywnymi, w literaturze przedmiotu wskazuje się na istnienie również innych przesłanek negatywnych, które uniemożliwiają wydanie rozstrzygnięcia o wstrzymaniu. Wskazuje się tu m.in. na brak przedmiotu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, który ma miejsce wtedy, kiedy organ, którego decyzję zaskarżono, wstrzymał jej wykonanie w całości lub w części, bądź sytuacja kiedy decyzja została już wykonana w całości, albo kiedy nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności (por. B.Adamiak, J.Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, Warszawa 2009, s. 166.).
W tym przypadku za punkt odniesienia przyjmuje się skutek jaki wywołuje decyzja, m.in. to czy doszło już do zajścia przewidzianej w decyzji zmiany lub do podjęcia dalszych środków w celu realizacji następstw wynikających z decyzji.
Sąd I instancji, analizując ponownie sprawę, musi rozstrzygnąć czy wydana w stosunku do strony skarżącej decyzja zabezpieczająca Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 14 stycznia 2015 r. wywołała już określone skutki, czyniąc wniosek strony bezprzedmiotowym, czy też może ona podlegać wstrzymaniu przez sąd administracyjny.
Z tych też względów, stosownie do art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.