Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z 30 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 825/10 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 19 lipca 2010 r. nr... w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października 2007 r. do kwietnia 2008 r. na podstawie art. 218 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sprawdził z urzędu wartość przedmiotu zaskarżenia i zarządził w tym celu dochodzenie, w wyniku którego wartość tę ustalił na kwotę 10.116.053 zł, a wysokość wpisu od skargi ustalił na kwotę 100.000 zł.
Uzasadniając zarządzenie, Przewodniczący wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia w tej sprawie stanowi ustalony na podstawie szczegółowego wyliczenia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji (k. 40-42 decyzji) rzeczywisty zakres różnicy w wartościach deklarowanych przez stronę a określonych przez organ w decyzji. Tymczasem skarżący jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazywał jedynie sumę kwot podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego określoną w decyzji.
Dalej Przewodniczący wskazał, że kwota 10.116.053 zł jest należnością pieniężną i zgodnie z art. 216 p.p.s.a. stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia, będąc podstawą określenia wysokości wpisu stosunkowego w niniejszej sprawie, który został wyliczony zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) na kwotę 100.000 zł.
W zażaleniu na to zarządzenie skarżący zarzucił mu naruszenie art. 216 p.p.s.a. przez błędne ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia sprzecznie z tym przepisem.
Skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o zmianę zarządzenia i ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 477.195 zł.
Jego zdaniem przedmiotem zaskarżenia jest tylko kwota zaległości podatkowej wskazanej w decyzji, czyli 477.195 zł, więc wpis winien wynosić 4792 zł. Skarżący powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07, ONSAiWSA 2008/2/24, zgodnie z którą wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż ustalenia Przewodniczącego Wydziału I WSA w Bydgoszczy co do wartości przedmiotu zaskarżenia są prawidłowe i zgodne z powoływaną przez skarżącego uchwałą NSA. Jeżeli bowiem wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze, a ze skargi wyraźnie wynika, że podatnik zaskarżył decyzję w całości, to nie ulega wątpliwości, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi całość należności pieniężnej, do której decyzja się odnosi. Decyzje organów obu instancji wskazują zaś, po pierwsze, na różnicę między kwotą nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika deklarowanej w poszczególnych miesiącach przez skarżącego a kwotą tej nadwyżki ustaloną w toku kontroli, a po drugie, na określoną w czasie kontroli kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego, której podatnik nie deklarował.
Skarżący zaś z jednej strony uznaje za wartość przedmiotu zaskarżenia jedynie sumę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego, ale z drugiej strony w treści skargi na decyzję w dalszym ciągu "żąda zwrotu podatku VAT" (k. 6 akt WSA). Oznacza to, że skarżący nie tylko nie zgadza się z rozstrzygnięciem organów co do zobowiązania podatkowego, ale kwestionuje również rozstrzygnięcie w kwestii wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym (świadczy o tym także sformułowanie "zaskarżam w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 19 lipca 2010 r. i wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości" – k. 2 akt WSA). Niewątpliwie oba te elementy składają się na całość decyzji, dlatego przy ustalaniu wartości przedmiotu zaskarżenia trzeba je oba uwzględnić. O "wartości przedmiotu zaskarżenia" nie decyduje bowiem kwotowy wynik decyzji, a jej "przedmiot", na który w niniejszej sprawie składa się należność pieniężna żądana przez organ od podatnika i należność pieniężna żądana przez podatnika od organu.
W tej sytuacji należy wskazać, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi suma następujących elementów:
- - różnic między kwotą nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika deklarowanej w poszczególnych miesiącach przez skarżącego a kwotą tej nadwyżki ustaloną w toku kontroli, które wynoszą: za październik 2007 r. 391.077 zł, za listopad 2007 r. 1.052.656 zł, za grudzień 2007 r. 1.521.614 zł, za styczeń 2008 r. 1.908.786 zł, za luty 2008 r. 1.010.477 zł, za marzec 2008 r. 2.103.017 zł i za kwiecień 2008 r. 1.651.231 zł;
- - kwot zobowiązań podatkowych określonych przez organy za poszczególne miesiące, które wynoszą: za październik 2007 r. 78.611 zł, za listopad 2007 r. 52.223 zł, za grudzień 2007 r. 55.003 zł, za styczeń 2008 r. 130.626 zł, za luty 2008 r. 78.312 zł i za marzec 2008 r. 82.420 zł (za kwiecień 2008 r. nie ma co do tej kwestii sporu).
Suma ta wynosi 10.116.053 zł.
Stosownie do art. 216 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Art. 231 zdanie pierwsze p.p.s.a. stanowi zaś, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Słusznie zatem Przewodniczący Wydziału I WSA w Bydgoszczy ustalił wysokość wpisu w tej sprawie na kwotę 100.000 zł, jako że zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi - w przypadku należności ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. Nie ulega wątpliwości, że 1 % sumy 10.116.053 zł przewyższa wskazaną w tym przepisie kwotę maksymalną, co zatem uzasadnia jej zastosowanie w tej sprawie.
Wobec powyższego na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.