Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/ Po 785/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu wniosku S. B. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności spadkobiercy za zaległości podatkowe spadkodawcy z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące IX-XI 2005, III 2006, IX- XI 2007 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przedmiotowy wniosek został zawarty w skardze na powyższą decyzję, ale nie został przez skarżącego uzasadniony.
Sąd I instancji wskazał na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zgodnie, z którym sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreślił, że to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym wyżej przepisie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, iż "w treści skargi odniósł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji tak odnośnie tej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 3 lipca 2009 r., jak i poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś.. Tymczasem WSA w Poznaniu ograniczył swoje rozstrzygnięcie wbrew zakresowi wniosku tylko co do decyzji organu skarbowego II instancji". Ponadto wnoszący zażalenie podniósł, że wskazał racje do wstrzymania wykonania decyzji we wniosku o prawo pomocy i nie widzi powodu, aby uzasadniać swój wniosek ponownie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie znajduje uzasadnionych podstaw.
Jak trafnie wskazał Sąd I instancji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, a mianowicie należy wskazać na konkretne okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.. W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem skarżący poza wskazaniem, że wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą, nie uprawdopodobnił w żaden sposób swych twierdzeń.
Skarżący wskazuje w zażaleniu, że zawarł stosowną argumentację we wniosku o przyznanie prawa pomocy (k. 14-15), jednakże w tym zakresie racje skarżącego nie mogą zostać uwzględnione. Przede wszystkim do wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zostały załączone jakiekolwiek dokumenty obrazujące kondycję finansową skarżącego. Po drugie zwrócić należy uwagę, że zarówno postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy, jak i w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, stanowią dwie odrębne procedury o charakterze wpadkowym w stosunku do postępowania głównego w sprawie ze skargi. Wszczęcie powyższych procedur następuje na wniosek strony, wniesiony w sposób przewidziany prawem oraz należycie uzasadniony. W przypadku postępowania w sprawie zwolnienia od kosztów sądowych kwestię powyższą reguluje art. 252 p.p.s.a., który wskazuje co wniosek powinien zawierać oraz w § 2 podkreśla konieczność jego złożenia na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przepis art. 61 § 3 jest mniej rygorystyczny (wniosek może być również częścią skargi), ale nie ulega wątpliwości, że to do wnioskodawcy należy uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Ponieważ Sąd I instancji prawidło odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji