Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt: III SA/Wa 2728/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. D. (dalej: "strona", "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 lipca 2015 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do lipca 2013 r. i dokonania jej zabezpieczenia na majątku podatnika.
Przedstawiając okoliczności faktyczne w jakich zapadło powyższe rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, że Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 7 października 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 złotych w terminie siedmiu dni od doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone J. D. (dorosłemu domownik – ojciec skarżącego) w dniu 12 października 2015 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się adnotacja doręczyciela pocztowego, że jest to dorosły domownik adresata. Termin do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi upływał w dniu 19 października 2015 r. tymczasem skarżący do dnia 30 listopada 2015 r. nie uiścił wymaganej kwoty, co uzasadniało, w ocenie WSA, odrzucenie skargi stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658 – dalej: "P.p.s.a.").
W zażaleniu od ww. postanowienia strona wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie art. 220 § 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy skarżący nie został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i wydanie wadliwego postanowienia. Skarżący podkreślił, że nie doręczono mu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w związku z tym termin ten nie rozpoczął nawet swojego biegu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami podlegającymi wpisowi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Stosownie natomiast do art. 219 § 1 P.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, natomiast wg. § 2 tego przepisu opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu.
Z kolei z art. 220 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a.
Dla sprawy tej istotny także pozostaje art. 72 P.p.s.a., zgodnie z treścią którego, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że przedmiotowe wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł zostało doręczone dorosłemu domownikowi (ojcu skarżącego) w dniu 12 października 2015 r. (karta 30 akt). Okoliczność ta w świetle art. 72 § 1 P.p.s.a skutkuje tym, że odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi. Zatem w sytuacji, gdy termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 19 października 2015 r., natomiast skarżący, jak zauważył to WSA, do dnia 30 listopada 2015 r. nie uiścił wymaganej wpłaty, trafnie Sąd pierwszej instancji wobec nieuzupełnienia w terminie wskazanych braków skargę odrzucił.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.
Odnosząc się z kolei do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.