Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę E. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 28 lutego 2006 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług. Od powyższego wyroku skarżący wniósł w dniu 13 lipca 2007 r. skargę kasacyjną.
Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 348/06, WSA w Bydgoszczy odrzucił skargę kasacyjną. Uzasadniając postanowienie Sąd I instancji podał, że wezwał Stronę do uzupełnienia w terminie 7 dni braków skargi kasacyjnej przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł pod rygorem jej odrzucenia, jednak Strona tego nie uczyniła. Wprawdzie, jak wskazuje Sąd, mocą postanowienia Sądu z dnia 2 stycznia 2007 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego ponad kwotę 100 zł oraz ustanowienie doradcy podatkowego, jednak - w ocenie Sądu I instancji - zakres udzielonego prawa pomocy rozciąga się również na postępowanie międzyinstancyjne i dotyczy również skargi kasacyjnej, w związku z czym wezwanie Strony do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł było zasadne.
Pismem z dnia 23 sierpnia 2007 r. Strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżący podniósł, że z uzasadnienia postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 czerwca 2002 r. wywnioskował, że skoro zwolnienie obejmuje kwotę ponad 100 zł i przysługuje ono zarówno w I jak i w II instancji, to kolejne uiszczenie wpisu w wysokości 100 zł nie jest konieczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest pytanie o to, czy udzielone Stronie w ramach prawa pomocy zwolnienie z wpisu sądowego ponad 100 zł polegało na tym, że w odniesieniu do każdego wpisu na Skarżącym ciążył obowiązek uiszczenia go w wysokości nie większej niż 100 zł, czy też na tym, że Strona miała tylko jednorazowy obowiązek uiszczenia pierwszego wpisu w wysokości nie większej niż 100 zł, a z ewentualnych pozostałych wpisów – bez względu na ich wysokość – była całkowicie zwolniona. Aby udzielić odpowiedzi na tak postawione pytanie należy przede wszystkim przeanalizować wyjaśnienia, jakie WSA w Bydgoszczy oraz Referendarz sądowy zawarli w swoich postanowieniach dotyczących przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 348/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, uwzględniając trudną sytuację materialną Skarżącego, przyznał E. P. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego ponad kwotę 100 zł oraz ustanowił doradcę podatkowego. Rozpatrując kolejny wniosek Strony o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 22 czerwca 2007 r. Referendarz sądowy WSA w Bydgoszczy oddalił ten wniosek, jednakże w uzasadnieniu postanowienia oddalającego stwierdził, że udzielone wcześniej prawo pomocy przysługuje zarówno w I jak i II instancji postępowania sądowoadministracyjnego, więc nie ma potrzeby jego ustalania po raz kolejny.
Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej wyjaśnienia należy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podzielić wątpliwości Strony co do zakresu udzielonego prawa pomocy. Z wyżej wskazanych sformułowań, zawartych postanowieniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oraz referendarza sądowego, nie sposób jednoznacznie wywnioskować, czy wnosząc skargę kasacyjną Strona była zobowiązana do uiszczenia kolejnego wpisu sądowego w wysokości do 100 zł, czy też – po uiszczeniu wpisu w tej wysokości na etapie postępowania przed Sądem I instancji – korzystała na dalszych etapach postępowania (w tym na etapie międzyinstancyjnym) ze zwolnienia z wszelkich wpisów.
Biorąc zatem pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny – stosownie do art. 185 § 1 w zw. z art. 197 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się natomiast do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania należy zauważyć, że nie znajduje on uzasadnienia prawnego. Przepis art. 203 pkt 1 p.p.s.a., który reguluje kwestię zwrotu kosztów postępowania, nie ma zastosowania do postępowania toczącego się na skutek złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Art. 197 § 2 p.p.s.a. wskazuje bowiem, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania. Sprawia to tym samym, że przedmiotowy wniosek we wskazanym zakresie jest nieuzasadniony. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania.