Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt. I SA/Po 1062/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 września 2009 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, kwiecień - grudzień 2003 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący uzasadnił obawą, że wykonanie w całości lub w części decyzji spowoduje nieodwracalne skutki dla skarżącego i jego rodziny w postaci zbycia majątku, który nie będzie mógł być nigdy odzyskany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił tego wniosku. Wskazał, że przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji, powołane przez skarżącego nie zostały poparte dowodami (wniosek zawiera jedynie ogólne stwierdzenia). W jego ocenie podatnik nie wykazał, by brak wstrzymania wykonania decyzji miał sprowadzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący domagał się uchylenia w całości postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, podnosząc iż wykonanie w całości lub w części decyzji Dyrektora Izby Skarbowej spowoduje dla niego i jego rodziny nieodwracalne skutki. Skarżący wyjaśnił, że prowadzi działalność na własny rachunek, świadcząc usługi związane ze sportem. Wspólnie z żoną wychowuje 3 dzieci. Wskazał, że obciążenie jego dochodu może przyczynić się do utraty jedynego źródła dochodu, bowiem może być źle widziane przez zarząd spółki, na rzecz której świadczy usługi. W takiej sytuacji znalezienie pracy, w dobie kryzysu, w dziedzinie sportu i odzyskanie zaufania w tej branży może okazać się niemożliwe.
Skarżący podniósł, że próba wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, będzie więc w konsekwencji pozbawieniem całej jego rodziny prawa do godnego życia, przymusowego zbycia majątku i zadłużenia się na nieosiągalne kwoty, które i tak w konsekwencji nie będą w stanie zaspokoić zobowiązania, natomiast cały dorobek życia nie będzie mógł być nigdy odzyskany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 omawianego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do okoliczności pozwalających na uznanie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy zauważyć, że strona w sposób dostateczny wykazała, że w niniejszej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Pomimo tego, że uzasadnienie zażalenia nie zawiera żadnych informacji, pozwalających na ustalenie stanu majątkowego i finansowego skarżącego, to uznać należy, że istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał przede wszystkim, że wysoce prawdopodobna jest utrata przez niego pracy i tym samym jedynego źródła dochodu.
Należy wskazać, że pozbawienie wnioskodawcy jedynego źródła utrzymania jest okolicznością uznawaną w orzecznictwie za wysoce szkodliwą i trudną do odwrócenia w ujęciu art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811). Ponadto strona wskazała że, podstawowe znaczenie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji będzie miało odzyskanie zaufania w branże w której pracuje, co może okazać się niemożliwe. Okoliczność ta świadczy o ryzyku zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd wziął pod uwagę również wysokość zobowiązania (2.868.539,69 zł) a także fakt, że chodzi nie o odpowiedzialność podatnika za jego własne zobowiązania, ale osoby trzeciej, której odpowiedzialność, zgodnie z art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), ma charakter odpowiedzialności posiłkowej, za cudzy dług.
Biorąc pod rozwagę okoliczności faktyczne oraz przepisy prawa wskazane powyżej, a także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tożsamej sprawie z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FZ 51/10, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.