Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 237/04, odrzucił skargę kasacyjną W. W. na postanowienie tego Sądu z dnia 13 kwietnia 2005 r. wydane w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 16 lutego 2004 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1996 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 19 października 2009 r. wezwano pełnomocnika strony do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi 28 października 2009 r. Wpis nie został uiszczony. Powołując art. 178 w zw. z art. 177 § 1, jak i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną strony.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik strony podniósł argumenty co do prawidłowego opłacenia skargi, zwrócił też uwagę na to, że przedmiotem 15 zażaleń wnoszonych w sprawie było odrzucanie przez WSA skarg, skarg kasacyjnych i zażaleń, które z mocy art. 220 § 4 w zw. z art. 220 § 3 P.p.s.a. zwolnione są od wpisu. W ocenie strony skoro zaskarżone postanowienie z 13 stycznia 2010 r. uzasadnione jest wyłącznie brakiem wpisu, to stanowisko WSA z mocy art. 220 § 4 w zw. z art. 220 § 3 P.p.s.a., jest oczywiście bezprawne. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu bezprawnie odrzuconej kasacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Przepis ten bez wątpienia znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdyż zarówno wezwanie strony do uiszczenia wpisu, jego skuteczne doręczenie jak i nieuiszczenie tego wpisu przez stronę są bezsporne i nie zostały przez stronę zakwestionowane.
Argumentacja autora zażalenia oparta jest na twierdzeniu, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 220 § 4 P.p.s.a. Stanowisko strony w tym zakresie jest błędne. W świetle tego przepisu wolne od wpisu jest bowiem zażalenie (podkr. NSA) wniesione na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania lub na postanowienie sądu o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3. Przepis ten dotyczy więc wyłącznie zażaleń, a nie ulega wątpliwości, że na postanowienie odrzucające skargę przysługuje skarga kasacyjna (art. 173 § 1 P.p.s.a.). Skoro art. 220 § 4 P.p.s.a. stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez strony (art. 220 § 1 P.p.s.a.), a wyjątki należy interpretować ściśle, nie można uznać, że przepis ten może być zastosowany, gdy wnoszonym środkiem odwoławczym jest skarga kasacyjna a nie zażalenie (por. też postanowienie NSA z 29 lipca 2004 r., OZ 120/04, ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 34).
Inne kwestie podnoszone przez stronę w skardze kasacyjnej nie dotyczą bezpośrednio zaskarżonego postanowienia, pozostają więc bez znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.