Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1732/15, odmówił M. S.– nazywanej dalej "Skarżącą", wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 31 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r.
We wniosku Skarżąca podniosła, że z uwagi na brak środków finansowych wyegzekwowanie należności podatkowej określonej w zaskarżonej decyzji zmusi ją do zamknięcia działalności gospodarczej, co pozbawi ją jedynego źródła dochodu. Wyjaśniła przy tym, że na jej utrzymaniu pozostaje trójka małoletnich dzieci.
Z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że przedsiębiorstwo Skarżącej osiągnęło w okresie od stycznia do lipca 2015 r. przychód w kwocie 793.360 zł, przy czym dochód wynosił 55.014,65 zł. Z zeznania podatkowego wynika, że w 2014 r. Skarżąca osiągnęła dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 48.732,35 zł, przy przychodzie w wysokości 1.169.184,50 zł. Skarżąca obciążona jest ratami dwóch kredytów oraz kredytu hipotecznego we frankach szwajcarskich.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, Skarżąca nie wykazała przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 1311, z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.".
W granicach przesłanek opisanych w przywołanym przepisie nie mieści się konieczność samodzielnego utrzymania trójki dzieci i spłaty kredytów, jak również problemy zdrowotne Skarżącej i jej syna. Sąd nie znalazł także podstaw do przyjęcia, że wyegzekwowanie należności podatkowej skutkować będzie koniecznością zakończenia prowadzenia przez Skarżącą działalności gospodarczej. Sama wysokość zobowiązania podatkowego nie stanowi w tym przypadku dostatecznej przesłanki do stwierdzenia, że obawy Skarżącej są uzasadnione.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącej podniósł zarzut naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jak również art. 166 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niepełne uzasadnienie rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, należy zgodzić się z pełnomocnikiem Skarżącej, że Sąd pierwszej instancji dość pobieżnie ocenił sytuację Skarżącej, czym naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji odniósł się bowiem do twierdzenia Skarżącej, dotyczącego konieczności zamknięcia przedsiębiorstwa w przypadku wyegzekwowania należności podatkowej wykazanej w zaskarżonej decyzji, w jednym zdaniu. Sąd poprzestał na stwierdzeniu, że Skarżąca nie wykazała, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Niemniej jednak, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, naruszenia to nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia, a zaskarżone orzeczenie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.).
W motywach wniosku pełnomocnik strony obszernie przedstawił sytuację majątkową i rodzinną Skarżącej, argumentując, że osiągany przez nią przychód nie pozwala na jednorazowe uiszczenie zobowiązania podatkowego bez konieczności zakończenia działalności gospodarczej (k. 18–19 akt sprawy). Skarżąca utraciłaby bowiem płynność finansową. Natomiast przeprowadzenie egzekucji z należących do niej nieruchomości skutkowałoby powstaniem niemożliwej do naprawienia szkody.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 79.398 zł. Zestawiając tę wartość z przychodem, jaki osiągnęła Skarżąca do końca lipca 2015 r. (793.359,99 zł) oraz dochodem w wysokości 55.014,65 zł (k. 30 akt sprawy), należy poddać w wątpliwość twierdzenie Skarżącej o ewentualnym zakończeniu działalności gospodarczej na skutek wyegzekwowania należności podatkowej – nawet jeżeli Skarżąca ponosi znaczne koszty utrzymania swoich dzieci i zobowiązana jest uiścić ratę kredytu hipotecznego.
Przede wszystkim jednak pełnomocnik strony pominął to, że w ewidencji środków trwałych wymieniono dwa samochody. Wartość początkowa Lanci Voyager, zakupionej w grudniu 2012 r., to 121.138 zł. Wartość początkowa Volkswagena Tiguan, zakupionego w lutym 2014 r., to 104.639 zł. (k. 32 akt sprawy). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skierowanie czynności egzekucyjnych do tych składników majątku Skarżącej nie musi prowadzić do zakończenia działalności gospodarczej polegającej na organizowaniu konferencji. Z treści wniosku nie wynika, aby Skarżąca potrzebowała dwóch samochodów do prowadzenia działalności gospodarczej. Na stronie 17 skargi wyjaśniła jedynie, że są one "niezbędne do jeżdżenia, załatwiania kontraktów, zakupu i przewozu materiałów na miejsce konferencji itd." Nawet jeżeli zakres tej działalności jest na tyle szeroki, że Skarżąca potrzebuje dwóch samochodów, porównując ich wartość z wysokością należności podatkowej, należy dojść do wniosku, że po ich sprzedaży będzie ona dysponowała kwotą wystarczającą do nabycia innych pojazdów o podobnych funkcjach i przeznaczeniu.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. zażalenie oddalił.