Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 41/10, w oparciu o art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej P.p.s.a.) Przewodniczący Wydziału WSA w Warszawie wezwał pełnomocnika M. N. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 listopada 2009 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności spadkobiercy za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. Wysokość wpisu określono na 500 zł, powołując jako podstawę prawną § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W zażaleniu na powyższe zarządzenie pełnomocnik wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc, że skarżona decyzja dotyczyła odpowiedzialności spadkobierców – M. N., M. N. i E. W. – za zaległości spadkodawcy, a ta odpowiedzialność jest odpowiedzialnością solidarną. Każdy ze wskazanych spadkobierców złożył skargę, w efekcie więc musieliby oni łącznie uiścić kwotę 1.500 zł tytułem wpisów sądowych, mimo że kwota sporna wynosi 6.506 zł. W ocenie pełnomocnika Wojewódzki Sąd Administracyjny winien wyznaczyć kwotę wpisu każdemu ze spadkobierców od 1/3 kwoty wskazanej powyżej lub winien połączyć wszystkie trzy sprawy (VIII SA/Wa 40/10, VIII SA/Wa 41/10, VIII SA/Wa 42/10) w jedną i wyznaczyć jedną płatną solidarnie opłatę sądową w wysokości 500 zł. Podkreślono, że podstawą orzeczeń wydanych w wymienionych sprawach jest ten sam stan faktyczny i prawny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Wskazać przede wszystkim należy, iż strona nie zakwestionowała podstaw określenia wysokości wpisu. Nie wskazano, że wpis został określony nieprawidłowo albo na błędnej podstawie prawnej, a argumentacja zażalenia oparta jest bardziej na argumentacji słusznościowej (wysokość wpisu w porównaniu z wartością przedmiotu zaskarżenia).
Tymczasem zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, takich jak skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 P.p.s.a.), a przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W przypadku nieuiszczenia wpisu pomimo wezwania skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
Nie ulega wątpliwości, że skarga złożona w niniejszej sprawie jest pismem procesowym podlegającym opłacie, a zgodnie z art. 214 § 1 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Stosownie zaś do art. 214 § 2 p.p.s.a. pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Wskazany wyżej przepis nawiązuje do sytuacji określonej w art. 51 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu. W omawianym przypadku mamy do czynienia z trzema odrębnymi decyzjami, zatem art. 51 P.p.s.a. nie znajduje zastosowania - przepis ten bowiem ma zastosowanie tylko wówczas, gdy skargi kilku podmiotów dotyczą tej samej, a nie takiej samej decyzji (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, str. 132). Ponadto podkreślić trzeba, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym każda osoba posiadająca interes prawny jest uprawniona do samodzielnego wniesienia i popierania skargi przed sądem niezależnie od zachowania innych osób. W ramach tego interesu każdy ze skarżących - spadkobierców mógł zdecydować, czy chce wnieść skargę na decyzję wydaną w odniesieniu do jego osoby. Skoro zaś skargi trzech spadkobierców dotyczą trzech odrębnych decyzji, każda skarga powinna być opłacona oddzielnie, w konsekwencji czego prawidłowe było wezwanie strony w niniejszej sprawie, stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a., o uiszczenie wpisu z określeniem rygoru, o jakim mowa w § 3 tego artykułu. Niezasadny jest też argument dotyczący określenia wpisu od 1/3 spornej w sprawie kwoty, bowiem wpis w niniejszej sprawie jest wpisem stałym w wysokości 500 zł, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r.
Zatem Sąd I instancji zasadnie wezwał pełnomocnika strony w świetle wymienionych przepisów do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 w związku z art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji