Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 882/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek M. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 3 lipca 2007 r., nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od kwietnia do grudnia 2005 r. Sąd I instancji wskazał, iż skarżącej doręczono decyzję w dniu 4 lipca 2007 r., natomiast skargę strona wniosła w dniu 6 sierpnia 2007 r. W piśmie z dnia 24 września 2007 r. strona wskazała, że złożoną skargę należy równocześnie traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. Strona uzasadniła swój wniosek przebywaniem w okresie od 13 lipca do 3 sierpnia 2007 r. na zwolnieniu lekarskim.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, odrzucając wniosek jako spóźniony, zauważył, iż z treści wniosku wynika, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi upłynęła w dniu 3 sierpnia 2007 r., stąd też termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał z dniem 10 sierpnia 2007 r. Skarżąca złożyła wniosek w dniu 25 września 2007 r., zatem z przekroczeniem ustawowego terminu, natomiast – wbrew stanowisku strony – skarga nie zawierała w swej treści wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, nie może więc być traktowana równocześnie jako przedmiotowy wniosek.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podniosła, iż przebywała na zwolnieniu lekarskim i nie była w stanie złożyć skargi w przewidzianym terminie. W związku z tym oczywiste było, iż składając skargę po terminie wnosiła jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Przepisy nie wymagają zachowania szczególnej formy do złożenia takiego wniosku. Jeżeli Sąd miał wątpliwości powinien był wezwać stronę do uzupełnienia braków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z kolei na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy przede wszystkim nie można zgodzić się z argumentacją strony, zgodnie z którą samo dokonanie czynności procesowej po terminie (w niniejszej sprawie – wniesienia skargi) równoznaczne jest ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do jej dokonania. Art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi bowiem jednoznacznie, iż sąd działa w tej mierze jedynie na wniosek strony, a więc wykluczona jest możliwość działania z urzędu. Argumentację tę wspiera treść art. 87 ustawy, określająca zarówno treść, jak i sposób oraz termin wniesienia tego wniosku. Domniemanie ze strony Sądu I instancji, iż skarżąca wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, bez jakichkolwiek wskazówek w tym zakresie zawartych w skardze stanowiłoby naruszenie art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela oceny strony co do "oczywistości" dorozumianego równoczesnego wniesienia ze skargą wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej.
Sam fakt złożenia w późniejszym terminie osobnego pisma wskazującego Sądowi, iż skargę "należy równocześnie traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi", zwłaszcza w świetle złożenia tego pisma po odebraniu przez stronę odpowiedzi organu na skargę, wraz z zawartym w niej wnioskiem o odrzucenie skargi z racji wniesienia jej po terminie, wskazuje na brak tejże oczywistości. Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, iż strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi dopiero w dniu 25 września 2007 r., a zatem po terminie wynikającym z art. 87 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie jedynie podkreślić należy, iż myli się strona, uważając, iż przepisy nie wymagają żadnej szczególnej formy dla złożenia takiego wniosku – obowiązek złożenia go w formie pisemnej wynika jednoznacznie z art. 87 § 1 – "Pismo z wnioskiem (...)", a nadto dalsza część tego przepisu określa inne wymagania, jak na przykład uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
Odnośnie stanowiska strony w kwestii wezwania jej o uzupełnienie braków stwierdzić jedynie należy, iż nie sposób wymagać od Sądu, aby domyślał się intencji strony i wzywał do "uzupełnienia" wniosku, którego istnienie nie wynika w żaden sposób z akt sprawy. Stanowiłoby to niedopuszczalne w świetle przepisów ustawy działanie Sądu z urzędu.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.