Uzasadnienie
1. Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 118/06, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pozostawił wniosek M. B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, bez rozpoznania.
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że skarżący, pomimo wezwania, w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, co uniemożliwiło nadanie mu właściwego biegu.
- 2. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący wniósł o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.). Podniósł, że nie uzupełnił braków pisma bowiem nie doręczono mu wezwania do ich uzupełnienia. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi a ten go skarżącemu nie przekazał. W ocenie skarżącego, wezwanie należało skierować na jego adres.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z dnia 6 listopada 2009 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbiory wynika, że pismo zaadresowano: "M. B.; ul. W. [...] G. [...] B.". Odebrane zaś zostało przez M. B., który podpisał się jako pełnomocnik. Umieszczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru adnotacja doręczyciela, wskazuje również, że pismo doręczono osobie uprawnionej do odbioru pism sądowych. Z podanego stanu faktycznego jednoznacznie zatem wynika, że wezwanie właściwe zaadresowano. Wysłano je bowiem do skarżącego – M. B., prawidłowo oznaczając jego adres. Inną kwestią jest fakt, że pod podanym przez skarżącego adresem przebywała osoba, która – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – była uprawniona do odbioru pism skarżącego.
Doręczenie wezwania takiej osobie było prawidłowe. Po myśli bowiem art. 72 u.p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Przepis ten tworzy domniemanie, że podjęcie się przez dorosłego domownika oddania przesyłki adresatowi jest równoznaczne w skutkach prawnych z doręczeniem przesyłki samemu adresatowi. Niedochowanie zaś należytej staranności przez osobę uprawnioną przez ustawodawcę do odbioru poczty i zobowiązującej się do przekazania adresatowi przesyłki nie stanowi okoliczności mającej wpływ na bieg terminów w postępowaniu (por.: postanowienie NSA z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 174/09).
W świetle powyższych wskazań, nie można uznać, aby zaskarżone zarządzenie naruszało prawo. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wobec nie uzupełnienia przez skarżącego braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, prawidłowo, po myśli art. 49 § 2 w zw. z art. 87 § 4 u.p.p.s.a., pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.