Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 153/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie J.W. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 3 sierpnia 2015 r. odrzucające skargę kasacyjną strony.
W jego uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że powodem odrzucenia zażalenia było nieuiszczenie przez stronę skarżącą w wymaganym terminie należnego wpisu od wniesionego środka zaskarżenia. Sąd wskazał w tym zakresie, że przesyłka z wezwaniem do uiszczenia wpisu od zażalenia była awizowana pierwotnie w dniu 10 września 2015 r. Od tej daty liczony był okres 14 dni, o którym mowa w art. 73 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Ostatni dzień tego terminu przypadał na dzień 1 października 2015 r. (czwartek). Do tego dnia skarżący nie dokonał stosownej wpłaty.
We wniesionym zażaleniu od powyższego postanowienia pełnomocnik strony zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 oraz art. 73 p.p.s.a. Ponadto wskazał na naruszenie art. 177 i art. 178 tejże ustawy.
W ocenie autora zażalenia w zaskarżonym postanowieniu Sądu I instancji błędnie przyjęto, że strona otrzymała ww. wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia. Pełnomocnik strony podniósł bowiem, że podmiot odpowiedzialny za doręczenie korespondencji nie pozostawił w skrzynce pocztowej żadnej informacji o oczekującej na stronę w placówce pocztowej przesyłce. Nadmieniono przy tym, że tego rodzaju nieprawidłowość miała już wcześniej miejsce, czego dowodem są akta niniejszej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy za Sądem I instancji przypomnieć, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem o skutkach nieuzupełnienia powyższego braku został przesłany na wskazany przez pełnomocnika skarżącego adres doręczeń, tj. ul. Wita Stwosza 39/01, 50-149 Wrocław. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki (w dniu 10 i 18 września 2015 r.), nie została ona odebrana przez adresata. Powyższe wynika ze znajdującej się w aktach sprawy koperty oraz informacji zwrotnej dotyczącej potwierdzenia odbioru przesyłki (k. 70 akt sądowych).
Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz argumentację pełnomocnika strony zaprezentowaną w złożonym zażaleniu należy wskazać, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Z całą pewnością obalenie domniemania nie może nastąpić w oparciu o gołosłowne oświadczenie strony o tym, że doręczyciel w ogóle nie pozostawił w skrzynce odbiorczej pisma (awizo) informującego stronę o oczekującej na stronę w placówce pocztowej przesyłce.
Nota bene strona skarżącą nawet nie wszczęła odpowiedniej procedury reklamacyjnej w placówce pocztowej w celu wyjaśnienia powstałych w jej ocenie nieprawidłowości. Należy zatem stwierdzić, iż próba podważenia wiarygodności zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącą okazała się bezskuteczna.
Tym samym zasadnie w treści zaskarżonego postanowienia przyjęto, że w sprawie zaszły podstawy z art. 220 § 3 p.p.s.a. do odrzucenia skargi.
Wziąwszy pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.