Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 30 października 2007 r., sygn. akt I SA/Rz 820/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z 27 sierpnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. i ustalenia wysokości dodatkowego zobowiązania podatkowego.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że w wymienionej skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go zachwianiem płynności finansowej spółki, do którego dojdzie poprzez zapłatę należności. Wniosek taki, ze względu na treść art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), po przekazaniu skargi sądowi, sąd może uwzględnić, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie WSA spółka nie wykazała, w jaki sposób uiszczenie kwoty 24.400 zł może wpłynąć na jej płynność finansową w prowadzeniu działalności gospodarczej. Ponadto zdaniem Sądu pierwszej instancji "zachwianie" płynności finansowej nie jest tożsame z jej utratą i nie stanowi podstawy do przypuszczeń, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nawet jeśli nastąpiłoby zachwianie płynności finansowej spółki, to w opinii WSA, nie jest to stan trwały i nieodwracalny.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania przed Sądem pierwszej instancji bądź o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- - art. 139 w związku z art. 165 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez wszczęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawy o wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy sprawa jest prowadzona przez Dyrektora Izby Skarbowej;
- - art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca oparła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na regulacji zawartej w Ordynacji podatkowej;
- - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez przyjęcie, że skarżąca nie wskazała przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca powoływała się na zasady postępowania administracyjnego, a konkretnie podatkowego, zarzucając Sądowi pierwszej instancji, że ich nie zastosował.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadą skargowości obowiązującą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w wyniku wniesienia skargi za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt. Na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
Wniesienie skargi ze względu na treść art. 61 § 1 p.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Organ, który wydał zaskarżoną decyzję może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego jej wykonanie w całości lub w części (art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), jednak po przekazaniu skargi sądowi, to sąd może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Jak wynika z tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W świetle powyższej analizy przepisów kwestią fakultatywną dla organu pozostaje rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze. Jeśli organ nie podejmie postanowienia lub jeśli będzie ono odmowne, to sąd administracyjny orzeka w tym zakresie. Jeśli jednak organ wstrzymałby wykonanie zaskarżonej decyzji, to postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie stałoby się bezprzedmiotowe.
Po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu, kompetencje do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma jedynie sąd na podstawie przesłanek zawartych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co wyraźnie wynika z art. 3 § 1 tej ustawy. Sąd ten również ma możliwość w razie zmiany okoliczności uchylić lub zmienić w każdym czasie rozstrzygnięcie organu, jak i własne w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie powoływała się na to, że organ wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny miał więc podstawy do uznania, że do momentu przekazania sprawy Sądowi takie postanowienie przez organ nie zostało wydane. Niezasadne są więc podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, których adresatem jest organ podatkowy, a nie sąd. Do sądu bowiem skarżąca skierowała skargę, a zawarty w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest oparty na żadnej konkretnej podstawie prawnej.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, skarżąca w żaden sposób nawet nie uwiarygodniła okoliczności, na które się powoływała uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Natomiast z akt sprawy również nie wynika, aby przesłanki te zachodziły. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że konieczne jest wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem wystarczające powoływanie się na przypuszczenia, iż zostanie zachwiana płynność finansowa podmiotu gospodarczego.
Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia należało stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.