Uzasadnienie
1. Zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Po 58/11, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek J. sp. z o.o. w S. (dalej: Spółka) o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Podstawę prawną zarządzenia stanowił art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.).
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że pełnomocnik Spółki został wezwany do uzupełnienia braku formalnego ww. wniosku przez złożenie pełnomocnictwa procesowego oraz dokumentu wykazującego umocowanie i określenie sposobu reprezentacji strony skarżącej.
W odpowiedzi na wezwanie złożono pełnomocnictwo podpisane tylko przez prezesa zarządu (J. P.), podczas gdy z odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Spółkę reprezentują dwaj członkowie zarządu działający łącznie lub jeden członek zarządu działający łącznie z prokurentem.
Mając powyższe na względzie Przewodniczący stwierdził, że nieprzedłożenie pełnomocnictwa potwierdzającego umocowanie do zastępowania strony, które czyniłoby zadość zasadom reprezentowania osoby prawnej ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym, stanowi brak formalny przedmiotowego wniosku (art. 28 § 1, art. 29, art. 37 § 1, art. 46 § 3, art. 49 § 1 u.p.p.s.a.). Jego nieuzupełnienie powoduje niemożność rozpoznania wniosku spółki (art. 49 § 1 u.p.p.s.a.).
- 2. W zażaleniu na powyższe zarządzenie strona wniosła o jego uchylenie. Wskazała, że jeżeli Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby konsekwentny to wezwałby Spółkę do uzupełnienia braków formalnych, gdyż pismo przewodnie do którego załączone było pełnomocnictwo także zostało podpisane przez jednego członka zarządu. Zdaniem strony, był to brak formalny, który winien być po wezwaniu Sądu uzupełniony.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota argumentacji zażalenia sprowadza się do tego, że strona powinna zostać ponownie wezwana do uzupełnienia ww. braku formalnego, tj. złożenia podpisu na przedłożonym pełnomocnictwie przez drugą osobę uprawnioną do działania w imieniu spółki, zgodnie z zasadami reprezentacji określonymi w odpisie z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić, gdyż strona miała obowiązek przedłożyć prawidłowo udzielone pełnomocnictwo już w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 listopada 2011 r. (k. 109-110 akt sądowych), wzywającego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu. W zarządzeniu tym wskazano, że należy złożyć "pełnomocnictwo procesowe do działania w imieniu skarżącej spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu wykazującego umocowanie i określenie sposobu reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut itp.) zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.) - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej bez rozpoznania." Złożenie pełnomocnictwa nieczyniącego zadość ustawowym wymogom, tj. udzielonego niezgodnie z zasadami reprezentacji osoby prawnej, jest w istocie równoznaczne z brakiem jego złożenia, gdyż nie sposób na takiej podstawie przyjąć, że pełnomocnik został skutecznie umocowany do zastępowania strony (art. 28 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i art. 46 § 3 u.p.p.s.a.).
Zgodnie z kolei z art. 49 § 2 u.p.p.s.a., jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Zastosowanie tego ostatniego przepisu, w świetle opisanych wyżej okoliczności faktycznych sprawy, nie nasuwa wątpliwości. Podobne stanowisko zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 6 marca 2012 r.– sygn. akt II FZ 174/12, a tut. Sąd w pełni je podziela.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.