Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 978/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 12 września 2007 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Sąd I instancji wskazał, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takiego, który ze swej istoty nadaje się do wykonania. Zaskarżone w przedmiotowej sprawie postanowienie nie podlega wykonaniu, zatem wniosek skarżącego nie mógł być uwzględniony.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił mu naruszenie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz naruszenie zasady pewności prawa i sprawiedliwości społecznej z art. 2 Konstytucji RP. W ocenie strony nie można oddzielić postępowania wobec tytułu egzekucyjnego, które zostało wznowione w związku z nowymi okolicznościami sprawy mogącymi zakwestionować ów tytuł, od postępowania dotyczącego wyegzekwowania obowiązku określonego tytułem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazany przepis pozwala przyznać stronie na czas procesu ochronę tymczasową przed skutkami wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, względnie aktów podjętych lub wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Warunkiem niezbędnym przyznania ochrony tymczasowej jest jednakże możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek.
Brak możliwości wykonania aktu objętego wnioskiem powoduje, iż niemożliwe jest zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 zdanie pierwsze u.p.p.s.a. W piśmiennictwie, zarówno na gruncie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) jak i na gruncie obecnie obowiązującej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podnosi się, że wstrzymanie wykonania aktów administracyjnych może dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania.
W przedmiotowej sprawie wnioskiem objęte jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie to nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Nie posiada zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania. Tym samym wniosek strony nie może zostać uwzględniony.
Nadto intencja strony przy składaniu wniosku dotyczyła pierwotnie nie tyle zaskarżonego postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, co "wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego" (k. 4 akt sądowych), co należy uznać za niedopuszczalne, bowiem sądy administracyjne nie miały i nadal nie mają możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a do takiego celu zdaje się zmierzać strona.
Na marginesie jedynie stwierdzić można, iż strona nie podniosła żadnych okoliczności mających uzasadnić jej wniosek, z wyjątkiem swego przekonania o słuszności prezentowanego przez siebie w skardze stanowiska w kwestii prawidłowości zaskarżonego postanowienia organu administracji. Podkreślić trzeba, iż wykazanie istnienia przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. należy do wnioskodawcy i nie może ograniczać się do przywołania treści przepisu, jak czyni skarżący w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia żadnego z powołanych przez skarżącego przepisów, a skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zażalenie w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. podlega oddaleniu.